تعریف ما از اوقات فراغت کودکمان چیست ؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ ؛به نقل از مروارید نیوز؛ آیا ما وظیفه داریم برای پرکردن اوقات فراعت کودکانمان برنامه ریزی کرده و آنها را وادار به انجام وپیگیری برنامه خاصی کنیم ؟ میزان علاقه و حق انتخاب فرزندان ماچه تاثیری دربرنامه هایی که برای اوقات فراغت آنهادرنظرمیگیریم دارد ؟ برای اوقات فراغت کودکان چه برنامه هایی درجامعه ما تعریف شده است اوقات فراغت برای هرفردی ، عموما به وقتهایی اطلاق می شودکه فرد به طورمشخص هیچ برنامه خاص وتعریف شده ای ندارد، ازکار، وظیفه ومسئولیت مستقیم ، برنامه یاقرار، فارغ است .

برای کمتر از یک سنی نمی شود اوقات فراغت تعریف کرد کودک اول ودوم دبستان وکوچکتر از آن ، اصولا گذرعمرش ، بامعیارهای دیگری سنجیده می شود. برای او تمام اوقات فراغت ظاهری دارد و اصل زندگی محسوب می شود وهربرنامه ای غیر از آن ، می تواند به چشمش ، شبیه یک پارازیت عمل کند !

آغاز درس و مدرسه برای اوحکم خارج شدن از ریل قطار را دارد و زمان می برد تا به آن عادت کند. برای او ، تماشای برنامه های کودک ، بازی وتفریح ، خوردن وخوابیدن ، هنوز اصل محسوب می شوند . کم کم که بزرگترمی شود ، یک فاکتوراصلی زندگی کودک (بازی ) به مرور رنگ می بازد و جای خود را به اوقاتی می دهد که دیگر باید برای پرکردن آنها برنامه ریزیهای مفیدکرد .

کودکان زمانه ما از یک سنینی به بعد گاه حتی خجالت می کشند جلو دیگران سراغ اسباب بازیهای شان بروند ! بیش ازاین اوقات فراغت بیشتر به منزله استراحت بود و تفریح درهر سن وسالی تعریف ومصادیق خاص خودش راداشت . مثلا برای کودکان شامل گذراندن وقت با همسالان و  همبازیها رفتن به پارک همراه والدین ، آب بازی ، ساختن کاردستی ، بازی درحیاط یاباغ یا محوطه ، گردش وامثال آن می شود .

اما در بندرلنگه متاسفانه براثرگرمای شدید تابستان نمی شود بچه ها را به این سو آن سو برد و هم اکنون اغلب ساختمانهای قدیمی به مجتمع های بزرگ تبدیل شده اند و اینهااغلب صبر و وقت گذاشتن بزرگترها رامی طلبد وقتی بسیاری اوقات فراغت دراغلب خانه ها شاهد کارکردن همزمان والدین و دو ویا حتی سه نوبت کارکردن پدرهستیم ، دیگر نمی شود توقع داشت که آنها بتوانند در حد مذکور برای کودکانشان وقت بگذارند. ازطرف دیگر، چند نسل اخیر کودکان ازهوش ، حافظه ، توان درک ، تحرک و توقع بسیاربیشتری نسبت به کودکان نسلهای پیش از خود برخوردارند.

تحرک وفعالیت زیادآنها ، امکان نگهداری بدون دردسرشان رابرای مدت طولانی درآپارتمان ها و خانه های کوچک بدون حیاط ، تقریبا ناممکن می کند همچنین دائما توصیه می شودکه بایدمراقب بودکه توانایی هاواستعدادهای کودکان هدرنرود.

اینجاست که باپدیده جدیدی درجامعه مواجه می شویم باعنوان کلاس های اوقات فراغت که بررسی جنبه های مثبت ومنفی وآسیب های آنهامجالی مجزا می طلبد. هرچندصرفا فکرکردن جدی به پاسخ سوالات فوق خودمی تواندراهگشای ما باشد که به برخی آسیب های اجتماعی - تربیتی که با آنها گلاویز وخود ناآگاه باآنها مواجه می شوند تا به کج راهی نیفتند.

انتهای پیام/