به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آرمان کرمان؛ نمی دانم چقدر مسئولین استان و شهرمان کرمان از وضعیت زندگی مردمانش خبر دارند؟
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آرمان کرمان,متاسفانه وقتی در نشست خبری شرکت می کنیم و مشکلات را به گوش مسئولین می رسانیم به حاشیه می روند و مسئله را طور دیگر پاسخ می دهند که چندان ربطی به سوال ندارد. بالاخره اینکه پاسخ قانع کننده ای نمی دهند.
,گاهی اوقات در رابطه با مسائل شهری اینکه چرا کرمان باید در بسیاری از مسائل از جمله برخورد مردم، رانندگان، عابران پیاده و استفاده صحیح از قوانین و مقررات راهنمایی و رانندگی ، نریختن زباله در خیابان و جاده، استفاده صحیح از اماکن عمومی و پارک ها و .... از لحاظ فرهنگ عقب باشد، چرا دست به دست هم نمی دهیم تا در فرهنگسازی آن اقدامی نماییم که هر کدام از مسئولین مربوطه در پاسخ می گویند من تنها مسئول نیستم ، ما هم می دانیم شما به تنهایی نمی توانید در این امر موفق باشید ، ولی چه خوب است به جای این پاسخ همگی با هم کمک کنیم و در امر مسائل فرهنگی شهرمان تلاش نماییم و یک استان و شهری در خور و شایسته کشور داشته باشیم.
,به نظر من تنها رفاه مردم در توسعه اقتصادی شهر خلاصه نمی شود ، نمی گوییم نباشد، بلکه بسیار شایسته است و قابل ارج نهادن و خدا قوت می گوییم به این بزرگواران که تمامی تلاششان قابل رویت است.
,ولی چه خوب است در کنار این امر کمی هم به وضعیت معیشتی مردم شهرمان نیز توجه وافری داشته باشیم ، متاسفانه هر روز با صحنه هایی در شهر روبرو می شویم که دلمان را به درد می آورد و وقتی که پای قصه زندگی شان می نشینیم جز شرمندگی در پاسخ چیزی نداریم بگوییم، آخر هر چه داد زدیم، هر چه مطلب نوشتیم، هر چه در نشست های خبری به گوش مسئولین رسانیدم ، نه تنها این مسائل حل نشد بلکه به آن افزوده هم شد.
,
, .... یک کیسه بزرگ به پشت داشت وقتی داخل کارواش رسید آن را روی زمین گذاشت و به طرف سطل های زباله رفت ، به درون آن خم شد و مشغول جدا کردن کاغذ و بطری های پلاستیکی شد، آنها را از سطل ها بیرون می آورد و داخل کیسه می گذاشت، نزدیک رفتم و از وی سوال کردم پدر چه می کنی؟ در پاسخ گفت ، کسب روزی حلال.
,
, پرسیدم شما ایرانی هستی یا افغانی؟ رو به من کرد و با عرقی که بر پیشانیش نشسته بود خندید و گفت: من ایرنی هستم، چطور مگه؟
,گفتم آخه من ....
,نگذاشت ادامه دهم، کناری آمد و قصه زندگی اش را چنین بازگو کرد:
,نامم حبیب است ، 54 سال دارم، متاهلم و دارای 4 فرزند دم بخت هستم، 20 سال پیش در یک شرکت کار می کردم، پس از آن شرکت تعطیل شد و ما را بازخرید کردند ، آن زمان با توجه به متاهل بودنم 300 هزار تومان به من دادند، از آن زمان به بعد شروع به کار بنایی کردم ، استاد کار شدم، تا دو سال پیش که تصادف کردم و پام شکست دیگر کسی به من کار نداد ، از سختی کار و روزگار موهایم سفید شد خیلی جالب است اکثرا فکر می کنم من آنقدر شکسته شدم که نمی توانم کار کنم، در صورتی که من به اندازه سه افغانی توانایی کار دارم، ولی چه کنیم که مردم شهرمان و هموطن خودمان به افغانی ها بیشتر از همشهری خودشان اعتماد دارند و به آنان کار می دهند ولی به ما نه، آخر چرا؟ این دو سال زندگی خیلی سخت می گذشت ، مجبور شدم برای گذران زندگی دست به این کار بزنم.
,روزهایی که تعطیلی باشد بیکاریم ، و روزهای دیگر در ایام هفته ساعت 7 کارم را شروع می کنم، بعد از آن کیسه ها را به کمربندی می برم و تحویل کارگاه های افغانی می دهم.
,تو رو خدا ببینید افغانی ها پیمانکار باشند و ما کارگر آنها و دستمان باید پیش آنها دراز باشد، آیا مسئولین در این زمینه نباید کاری بکنند.
,در طول روز با این هوای گرم هر کیسه را 5 هزار تومان به ما می دهند، شما خودتان قضاوت کنید با این گرانی ها و مشکلات اقتصادی چه باید بکنیم؟ تنها من نیستم خیلی مثل من هستند از زن و مرد که این طوری کار می کنند.
,آرمان کرمان: کاش مسئولین شهرمان از جمله نمایندگان مجلس به چنین مسائلی بیشتر توجه داشته باشند، آن وقت می گوییم چرا متکدیان زیاد شده اند ، حال این بندگان خدا متکدی نیستند ولی مجبورند به خاطر گذران زندگی آشغال جمع کنند آن هم در کشور خودمان اتباع خارجی خریدار و پیمانکار باشد.
,چرا نظارت ها توسط مسئولین کم رنگ است؟
,گزارش : مهین نامجو
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه