به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از کوله بار، محمود نجیمی عضو گروه تفحص شهدا و همرزم شهید خرازی با ارسال یادداشتی به پایگاه اطلاع رسانی کوله بار، خاطرات دوران تفحص شهدا را شرح داده است:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,یک روز مشغول تفحص و گشت زنی در وسط میدان مین بودم، درست جلوی کانال شهید ادب به یک دستگاه بیسیم برخورد کردم. مقداری از زمین را با دست کندم. به طور عجیبی بوی عطر شهیدان، فضا را گرفته بود! در آنجا 11 شهید را یافتم که یک جا درکنار هم آرمیده بودند. اما آنچه مظلومیت این بسیجیان و پاسداران را فریاد می زد و دل مرا به آتش کشید، دستهای بسته این شهیدان بود. باز گریه، تنها وسیله ای بود که شاید کمی مرا آرامش می داد. صدای انفجار مهیبی از کنار نهر خین در شبها شنیده می شد و برای ما یک امر عادی بود.
,می دانستیم که در تاریکی شب، عبور حیوانات وحشی باعث انفجار مین ها میشود. ولی این بار انفجار در روز بود. به سرعت به طرف صدا حرکت کردم. آری بار دیگر باب شهادت بر روی دو تن از بچه های تعاون سپاه پاسداران گشوده شده بود. با دیدن پیکرهای پر از ترکش آنها عهد کردم دیگر این محل را به کسی نشان ندهم.با شهادت این دو عزیز، کار گروه تفحص برای مدتی کوتاه متوقف شد اما نیروهای لشکر ما همچنان به سنگرهای ویران شده و گوشه کنار خاکریزها سرک می کشیدند تا نشانی از گمشده های خویش بیابند که خداوند هم ما را بی بهره نگذاشت و پیکر تعدادی از شهیدان توسط رزمندگان لشکر کشف شد .
,اینجانب، مجموعه مستند تفحص را به این منظور ننوشتم که مورد تعریف وتمجید دیگران قرار بگیرم؛ قصدم نمره گرفتن هم نبود و نیست. فقط دوست داشتم به قول فرمانده شهیدم حاج حسین خرازی" وظیفه ای انجام داده باشم".و به یاد روزهایی که آنجا کنار شهدا بودم، فضای جبهه ها وعملیات هایش را در ذهنم ترسیم، و با کمک قلم ضعیفم به رشته تحریر در آوردم. مثل خاطراتی که دیگران در خلوتشان می نویسند، من هم خواستم روزهای با شهداء بودنم را بین همه تقسیم کرده و رضایت دوستان شهیدم را جذب کرده باشم.
,هدف این بود که صدای حاج ابراهیم همت را به گوش همه برسانم که می گفت: «شهداء را به خاک نسپارید، به خاطر بسپارید.»نمی ّ خواهم ادعا کنم که خوب نوشته ام، ولی تمام سعی وتلاشم را به کار برده ام تا مجموعهای شایسته و عالی برای شهداء از آب در آید، اما در توانم نبود. پس شهداء مرا ببخشید.
]
ارسال دیدگاه