به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای اصفهان؛تبریک به تهیه کننده فیلم «سعید ملکان» که بعد از «سعید روستایی» (کارگردان جوان ابد و یک روز) با انتخاب «منیر قیدی» نشان داد که قدرت کشف خوبی در معرفی استعدادهای نو ظهور دارد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ندای اصفهان,ویلایی ها ایده ای بکر در سینمای دفاع مقدس است که تا کنون به طور جدی به آن پرداخته نشده بود. روایت زنان و فرزندان رزمنده های جنگ که در فاصله ای نه چندان دور از خط مقدم در منطقه ای پر خطر زندگی می کنند. فیلم از همان ابتدا با رفت و آمدهای «ماشین هایس» حس همزادپنداری در بیننده ایجاد و او را برای دیدن ادامه فیلم ترغیب می کند.
,سوال های بی پاسخ
, سوال های بی پاسخ,با حضور طناز طباطبایی سوالی در ذهن بیننده شکل می گیرد که دلیل اصلی ماندن زن ها در این منطقه پرخطر چیست و چه منطقی در پشت آن حاکم است، سوالی که تا آخر فیلم متاسفانه پاسخ درستی به آن داده نمی شود.
,این زن ها اینجا هستند چون باید باشند ولی به چه دلیل؟ آیا فقط بخاطر دیدن همسرانشان رنج این همه سختی را به خود و فرزندانشان می دهند؟ اصلا منطقشان چیست و اگر برای دادن روحیه به شوهرانشان مانده اند، آیا اسکان در تهران و نبودن در این منطقه پرخطر دغدغه خاطر کمتری برای همسرانشان ایجاد نمی کرد؟
,,
فیلم دارای تعلیق های نسبتأ خوبی است، هرچند که گاه این تعلیق ها لو می رود ولی می تواند بیننده را به خود جذب کند، اما در جاهایی با افت ریتم مواجه می شود که این نشان دهنده ضعف هایی در فیلمنامه است و در قسمت های که واقعا روند فیلم کسل کننده می شود کارگردان برای جبران از صحنه های بمباران استفاده می کند تا بار دیگر بیننده را با خود همراه کند!
,اما این صحنه های بمباران به اینجا ختم نمی شود و با مسئله ای عجیب گره می خورد اینکه چرا در این بمباران ها وقتی به طور مستقیم زن ها مورد هدف قرار می گیرند کسی کشته و یا حتی مجروح نمی شود؟!
,در ادامه شاهد صحنه های رختشورخانه ی بیمارستان که فقط به صورت گذری نشان داده می شود هستیم، جایی که بخشی مهمی از تاریخ حضور زنان در جبهه است اما فیلم خیلی ساده از کنار آن می گذرد و اگر کسی تاریخچه این رختشورخانه ها را نداند عملأ از خود فیلم چیزی دستگیرش نمی شود و فقط شخصیت عزیز (ثریا قاسمی) در میان آنها چرخی می زند تا به بیننده بگویند بله ما هم می دانیم اینها بوده ولی وقت نداریم به آنها بپردازیم!
,هیچ شباهتی به زنان تاریخ ساز ندارند!
, هیچ شباهتی به زنان تاریخ ساز ندارند!,اگر ویلایی های مدعی نشان دادن بخشی از تاریخ گم شده دفاع مقدس است پس باید آن را به صورت ملموس و دقیق به مردم نشان دهد اما در اینجا فقط شاهد عبور گذری از هرچیز هستیم، انگار فیلم از اینها سریع عبور می کند تا به ما چیزهای مهم تری را نشان دهد ولی در پایان چیزی دست ما را نمی گیرد و فقط چند زن را می بینیم که هیچ شباهتی به زنان تاریخ ساز دفاع مقدس ندارند، آدم هایی بی منطقی هستند که فقط به امید دیدار شوهرانشان این همه خطر و بلا را به جان می خرند.
,نقش های اصلی مثل طناز طباطبایی یا پریناز ایزدیار تکرار مکررات بازی های گذشته شان هستند و چیز جدیدی برای ارائه ندارند. تلاش ایزدیار برای تبدیل شدن نقش اش به «شخصیت» ناکام می ماند و در نهایت تبدیل به «تیپ» می شود (که این ها همه نشان از ضعف فیلمنامه در پرداخت شخصیت ها است).
,پیرنگ های فرعی فیلمنامه هم کمکی به تکامل شخصیت ها یا پیرنگ اصلی نمی کند و عملا نقش خاصی در پیشبرد داستان اصلی ایفا نمی کند. تنها در اینجا ثریا قاسمی است که بخش مهمی از فیلم را به دوش می کشد؛ او همان مادر شهدای زمان جنگ است، برای ماندنش دلیل و هدف دارد. فقط دیدار پسرش نیست، می خواهد بماند که کمک کند به پسرش یا هر رزمنده ای دیگر و این شخصیت هرچند که کامل تعریف نمی شود ولی با بازی خوب قاسمی جان می گیرد.
,به طور کلی صحنه آرایی و تصویربرداری و استفاده بجا از موسیقی بافت خوبی را به فیلم می دهد اما نماهای هیلی شات بدون کارکرد واقعی در فیلم برای لحظاتی بیننده را از فضای اصلی دور می کند.
,در نهایت ویلایی ها پروژه ای سنگین است که عملأ از عهده هر کارگردانی برنمی آید؛ باید به جرأت و جسارت تهیه کننده و کارگردان تبریک بگوییم و قطعا این می تواند ورود خوبی برای منیر قیدی به دنیای سینما در جایگاه کارگردان باشد.
,هرچند که ویلایی هایی باری را در سینمای ایران جابجا نمی کند ولی حداقل باعث می شود که به این قسمت مهجور از تاریخ دفاع مقدس بیشتر توجه کنیم.
,نیکو روستایی
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه