آغلاغان رودخانه همیشه جاری نیر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از نیریمیز،رودخانه آغالاغان یکی از مواهب طبیعی و جزء زیباترین و بکرترین جاذبه های شهرستان نیر است.

 رودخانه آغلاغان از ارتفاعات ساوالان سرچشمه گرفته و با توجه به منبع تامین اکثر جریانات آن از چشمه های دائمی و از ذخایر برفی، جز رودخانه های دائمی منطقه محسوب می شود.
 

حداکثر ارتفاع رودخانه 4401 متر از سطح دریا در ارتفاعات ساوالان و حداقل ارتفاع آن 1575 متر در محل اتصال به رودخانه ی بالیقلو است. در محل ایستگاه هیدرومتی نیر 1605 متر ارتفاع دارد. طول شاخه ی اصلی رودخانه 2/36 کیلومتر می باشد . سطح حوضه 75/171 کیلومتر مربع و محیط آن برابر 75 کیلومتر است.
 

رودخانه ی آغلاغان عملا" در شمال غربی روستای صندوقلو شکل می گیرد و جهت جریان رودخانه تا روستای صندوقلو از شمال به جنوب و پس از آن در جهت غربی شرقی است.
 

در 7/1 کیلومتری پایین تر صندوقلو به دو شاخه تقسیم می شود و سپس از حوالی روستاهای سرخاب و ایرینجی گذشته و بالاخره پس از پیوستن شاخه ی لای چای وارد نیر می شود.

به طرف دهانه ی رود در نزدیکی شهر نیر مسیل رود خیلی عریض تر می شود و رود بیشتر بر روی رسوبات تخریبی خود جریان دارد. در همین منطقه تفرجگاه وسیع و زیبای بولاخلار واقع است.
 

در ضمن در مورد وجه تسمیه آغلاغان داستان های و افسانه های فولکوریک زیادی به صورت سینه به سینه به ما رسیده است. اولا رود از چشمه سارهای ساوالان منشا می گیرد این چشمه ها حتی در مسیر رودخانه نیز به وفور دیده می شود .
 

افرادی که در دره رودخانه از طرف روستاهای سرخاب یا ایرینجی به طرف روستای صندقلو بروند در دو طرف دره چشمه های بی شماری را می بینند که در گذر از دره حتما تا زانو خیس می شود.

اما چشمه های باشکوه و رویایی این رود بعد از روستای صندقلو  است که به هر جا نگاه می کنی چشمه ها از دامنه های کوهها در حال سرازیری است و یکی از وجه تسمیه های آغلاغان همین چشمه های بیشمار بوده است و ظن بر این بوده که کوه می گرید وبه همین دلیل آنرا آغلاغان گفته اند و در فولکور دیگر که مرحوم ولی سطوتی شاعر بزرگ منطقه و متخلص به آغلاغان بیشتر تاکید می کرد این است که : در زمان ارباب رعیتی افراد ارباب جهت گوش مالی به رعیت های ناسازگار به یکی از روستاهای نزدیک یکی از آبشار های آغلاغان حمله می کنند و زنان و کودکان از ترس در پشت شلاله های آبشار آغلاغان پناه می گیرد و با نزدیک شدن افراد ارباب گریه و زاری زنان و کودکان بلند می شود و افراد ارباب وحشت زده از اینکه به ظلم ارباب کوهها هم می گریند منطقه را ترک می کند و به همین خاطر نام رودخانه ؛ آغلاغان می ماند.َ
 

انتهای پیام/