به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا چهارمی، رسوایی سلسائو در خانه است. رسوایی تیمی که بیش از اندازه از واقعیت فوتبال در مهد این ورزش جذاب دور بود. آنها رده بندی را هم با 3 گل به هلند واگذار کردند تا شاید اسکولاری و کارلوس آلبرتو به خداحافظی فکر کنند. چیزی که البته بعید است کسی را در برزیل ناراحت کند!
, شبکه اطلاع رسانی دانا,در پایان جام به ذهنمان رجوع می کنیم. به خاطراتی که این جام برایمان باقی گذاشت. نمایش درخشان شاگردان کی روش برابر یک پای فینال، کاستاریکای شگفتی ساز، پدیده ای به نام جیمز، تیم زیبای آقای سن پائولی و ... خودتان را خسته نکنید. از تیم فیلیپائو چیزی در برزیل 2014 به یاد نخواهید آورد مگر تحقیر 1-7 مقابل آلمان. یا خواندن احساسی سرود ملی در ابتدای بازی، حتی بیشتر از 90 ثانیه قانونی!
بازی افتتاحیه را با پنالتی تقدیمی نیشیمورا جان سالم به در بردند. برابر مکزیک مغلوب اوچوا شدند. کامرون درب و داغان آنها را یک نیمه اسیر کرده بود. در بازی مقابل شیلی دوست داشتنی با ژست های بیلساییِ سن پائولی در کنار زمین به کمک تیر دروازه به جمع 8 تیم راه یافتند و آنجا هم شانس آوردند تیم جوان پکرمن کمی دیر خودش را پیدا کرد. شاید بهتر بود کلمبیا با جیمز رودریگز خوش چهره و جوان به جای برزیل در نیمه نهایی حاضر می شد و یا تیم خوب و یکدست شیلی جای آنها به یک چهارم راه می یافت و یا اصلاً کرواسی هجومی با مانزوکیچ، مودریچ و راکیتیچ به همراه مکزیک جذاب هررا از گروه A راهی مراحل حذفی می شد. با نگاهی به یک ماه گذشته باید اعتراف کرد که برزیل در سراشیبی سقوط با حذف شیلی، کلمبیا و حتی کرواسی مرتکب تقلب تاریخی شد! آنها در حالی به نیمه نهایی و رتبه نازل چهارمی جام جهانی فوتبال 2014 رسیدند که با قاطعیت لیاقت همین اندازه پیشروی را هم نداشتند و تاریخ فوتبال برای افتخار کردن و زیبا نشان دادن، به جای یاد کردن از برزیل 2014 بیشتر باید از شیلی و کلمبیایی بگوید که تنها اسم و رسم میزبان را برای موفقیت کم داشتند.
می توان جام بیستم را یک هشدار برای فوتبال برزیل، طرفداران و پیروانش دانست. در قرن 21 برای رسیدن به موفقیت های تیمی شما باید پیش و بیش از هر چیزی، به معنی واقعی یک تیم کامل باشید. اتکا به یک نفر، همان بلایی را سرتان خواهد آورد که برزیل بدون نیمار سرش آمد. این پند و اندرز به خصوص به درد حال و روزگار برزیل فعلی می خورد. تیمی که هر قدر بیرون از زمین خوش رقص است، داخل مستطیل سبز خبری از آن سامبای معروف نیست. تیمی که یکی دو جین نابغه در ترکیب ندارد و تاکتیک پذیر هم نیست و محکوم است به فنا.
فوتبال احساسی سال هاست از رونق افتاده و این منطق و سواد است که در آن حکمرانی می کند. مثل فن خال و یواخیم لوو و نه لوئیس فیلپه اسکولاری با آن سطح افکار جا مانده در یک دهه پیش.
در پایان جام به ذهنمان رجوع می کنیم. به خاطراتی که این جام برایمان باقی گذاشت. نمایش درخشان شاگردان کی روش برابر یک پای فینال، کاستاریکای شگفتی ساز، پدیده ای به نام جیمز، تیم زیبای آقای سن پائولی و ... خودتان را خسته نکنید. از تیم فیلیپائو چیزی در برزیل 2014 به یاد نخواهید آورد مگر تحقیر 1-7 مقابل آلمان. یا خواندن احساسی سرود ملی در ابتدای بازی، حتی بیشتر از 90 ثانیه قانونی!
,بازی افتتاحیه را با پنالتی تقدیمی نیشیمورا جان سالم به در بردند. برابر مکزیک مغلوب اوچوا شدند. کامرون درب و داغان آنها را یک نیمه اسیر کرده بود. در بازی مقابل شیلی دوست داشتنی با ژست های بیلساییِ سن پائولی در کنار زمین به کمک تیر دروازه به جمع 8 تیم راه یافتند و آنجا هم شانس آوردند تیم جوان پکرمن کمی دیر خودش را پیدا کرد. شاید بهتر بود کلمبیا با جیمز رودریگز خوش چهره و جوان به جای برزیل در نیمه نهایی حاضر می شد و یا تیم خوب و یکدست شیلی جای آنها به یک چهارم راه می یافت و یا اصلاً کرواسی هجومی با مانزوکیچ، مودریچ و راکیتیچ به همراه مکزیک جذاب هررا از گروه A راهی مراحل حذفی می شد. با نگاهی به یک ماه گذشته باید اعتراف کرد که برزیل در سراشیبی سقوط با حذف شیلی، کلمبیا و حتی کرواسی مرتکب تقلب تاریخی شد! آنها در حالی به نیمه نهایی و رتبه نازل چهارمی جام جهانی فوتبال 2014 رسیدند که با قاطعیت لیاقت همین اندازه پیشروی را هم نداشتند و تاریخ فوتبال برای افتخار کردن و زیبا نشان دادن، به جای یاد کردن از برزیل 2014 بیشتر باید از شیلی و کلمبیایی بگوید که تنها اسم و رسم میزبان را برای موفقیت کم داشتند.
,می توان جام بیستم را یک هشدار برای فوتبال برزیل، طرفداران و پیروانش دانست. در قرن 21 برای رسیدن به موفقیت های تیمی شما باید پیش و بیش از هر چیزی، به معنی واقعی یک تیم کامل باشید. اتکا به یک نفر، همان بلایی را سرتان خواهد آورد که برزیل بدون نیمار سرش آمد. این پند و اندرز به خصوص به درد حال و روزگار برزیل فعلی می خورد. تیمی که هر قدر بیرون از زمین خوش رقص است، داخل مستطیل سبز خبری از آن سامبای معروف نیست. تیمی که یکی دو جین نابغه در ترکیب ندارد و تاکتیک پذیر هم نیست و محکوم است به فنا.
,فوتبال احساسی سال هاست از رونق افتاده و این منطق و سواد است که در آن حکمرانی می کند. مثل فن خال و یواخیم لوو و نه لوئیس فیلپه اسکولاری با آن سطح افکار جا مانده در یک دهه پیش.
,,
انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه