روایتی از روزهای اسارت/ پرسیدم چه اتفاقی افتاده؟ گفت دشمن شلمچه را گرفت

همان شب اول دوست عزیز ما توکلی که به هنگام اسارت، عراقی‌ها چندین فشنگ کلاش را روی بدنش خالی کردند در اتاق عمل به شهادت رسید و وی را برای ساعاتی کنارمان قرار دادند. از قرار پزشکان عراقی کلیه‌ها و قلب وی را برداشتند چون کنار کلیه‌ها و قلب شهید شکاف عمیقی وجود داشت.

به غیر از شهید توکلی که بی‌رحمانه به شهادت رسید یکی از بچه‌های دیگر که طلبه بود را نیز به همین صورت به شهادت رساندند.

فردای آن روز همه بچه‌ها در حال و هوای خاصی بودند، کسی رمق حرف زدن با فرد دیگری را نداشت اما آن روز را به هر طریقی که بود پشت سر گذاشتیم.

دو روزی بود که از شهادت دوستانمان می‌گذشت، آن روز نگهبان‌های عراقی خیلی خوشحال به نظر می‌رسیدند، یکی از بچه‌ها توانسته بود از زبانشان حرف بکشد و به ما گفت عراق در شلمچه تک کرده و ...

باورش برایمان در آن لحظات، بسیار سخت بود به ویژه وقتی که اطلاعات دقیقی از این موضوع نداشتیم،

با آوردن برخی از مجروحان عراقی به سالن روبه‌روی ما که فضای آن آزاد بود متوجه شدیم موضوع جدی است اما شک داشتیم، شک از این بابت که دقیقا نمی‌دانستیم آیا عراق در شلمچه عملیات کرده یا منطقه دیگر؟

بالاخره بعدازظهر آن روز از طریق برخی از خانواده‌های مجروحان عراقی که به ملاقات بچه‌هایشان آمده بودند، متوجه صحت این خبر شدیم.

هیچ‌گاه یادم نمی‌رود آن پیر زن عراقی وقتی فهمید ما اسرای ایرانی هستیم به دلیل شلوغ بودن محوطه از فرصت استفاده کرده و یواشکی چند تا آبمیوه به داخل سالنی که در آن بودیم انداخت اما سرباز عراقی وقتی متوجه این موضوع شد قنداق تفنگش را روی بدن آن پیرزن فرود آورد.

شادی نگهبان‌های عراقی به ویژه بلند کردن رادیویی که دائما مارش نظامی را به همراه ترانه‌های عربی پخش می‌کرد، حسابی اعصابمان را به هم ریخته بود.

ما نمی‌دانستیم در ایران چه خبر است تا این که صبح یکی از روزها چند نفر از بچه‌های مجروح تک شلمچه را به داخل سالنی که از هر طرف با سیم خاردار محصور بود و ما در آن بودیم، آوردند. در میانشان یکی از بچه‌ها آشنا به نظر می‌رسید، خوب که دقت کردم دیدم جواد اکبرزاده نیاکی است.