به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پیک دانشجو:انتخاب دوازدهمین رئیس هم فارغ از همه ی جناح بندی های سیاسی پایان یافت و برگی نو در تاریخ ایرانِ سربلند ثبت گردید.برگی سیاسی که سنگینیِ سایه ی پررنگ فرهنگ، هم بر متن و هم بر نتیجه ی آن انکارناپذیر است.القاءِ ترس از جریان سیاسیِ حریف و برنامه ی احتمالی اش در آینده؛ اذهان مردم را جذب و ایشان را متقاعد ساخت، تا بترسند از آنچه گفتند در آینده ممکن است رخ دهد. از دیوارکشی در پیاده روها، سلب آزادی های اجتماعی، مدنی و غیره و ذالک گرفته تا سایه ی شوم جنگ.
در سطحی ترین نگاه، ظرف کمتر از دو تا سه روز این فضاسازی ها جواب می دهد. این بازیِ سیاسی می شود «فرهنگ». اکثریت می پذیرند و می شود باورشان. یک تاکتیک صرفاً انتخاباتی که به روشنیِ روز واضح است که دروغی است بس بزرگ برای بهره برداری سیاسی، به سرعت بدل می شود به یک باور در متن جامعه. و یک باور یا بهتر است بگویم گفتمان – و حتماً توهّم – که هم محتوای فرهنگی دارد و هم تلاش می شود تا بشود فرهنگ و جا بی افتد؛ نتیجه ای را رقم می زند که نه نظرسنجی ها، نه عملکرد چهارساله فرد مورد نظر، نه ماحصل مناظرات و نه حتی جوان های بیکاری که در روز پایانی تصمیمشان را گرفته و عظمشان را جزم می کنند تا رأی بدهند به فرد مورد نظر؛ انتظارش را نمی کشیدند. خیلی از آنهایی که از فرد مورد نظر و دولتش ناراضی اند دوباره به او رأی می دهند تا نکند بر مسند بنشیند رئیسی که ناشادمانی بنشاند به کام ها.
امّا آیا ساده اندیشی نیست که فکر کنیم و بپذیریم که یک شعار یا القاءِ مردم فریبانه، بتواند تنها ظرف چند روز بشود باورِ یک جامعه ی چند ده میلیونی؟ بله – حتماً در این قصه پیش زمینه هایی نقش ایفا کردند، که باید به هر یک به تنهایی پرداخت و بی تردید نیاز به ساعت ها مطالعه و تحلیل دارند. از طرفی بارها از “ره بر” شنیده ایم که ما در یک جنگ تمام عیار و نابرابر فرهنگی تنفس می کنیم. تهاجمی همه جانبه و مخرب. پس با یک دو دوتا چهارتای ساده می شود به نتیجه ای قابل تأمل رسید.
بکار افتادن همه ی ظرفیت های دنیا برای امروز و امروزهای پیش رو. صرف میلیاردها دلار پول؛ هزاران نفر-ساعت کار فنی و هنریِ فوق حرفه ای و تمرکز همه ی دنیای پول پرستِ منفعت طلبِ انسان محور، برای جهت دادن به افکار و آراء همان ملتی که به تنهایی همه ی دنیای پول پرستِ منفعت طلبِ انسان محور را با تمام امکانات و سرمایه اش به صلّابه کشیده و در نهایت یک القاءِ دروغینِ مردم فریب که می نشیند جای نقطه چینِ این همه زمان و این همه آدم و این همه پولی که قرار است دنیای انسان محور را بر ملتی خدامحور که ۱% جمعیت و زمینِ جهان را داراست، چیرگی بخشد.
بگذریم از اینکه چرا باید فرد مورد نظر با لباس پیامبر بر تن، پر کند نقطه چین پازل کدخدا را؛ حالا پیدا کنید پرتقال فروش را.
فرهنگ، فرهنگ، فرهنگ. همان چیزی که ما فقط شعارش را می دهیم و قیافه اش را می گیریم و در عوض همان مثلاً اربابان جهانِ منهای ما، چه زحمت ها که فراوان برایش نمی کشند و دلسوزانه برای ما برنامه ریزی می کنند و اجرا می کنند و همینطور هزینه می کنند و همینطور میریزندو میپاشند و چقدر هم اثرگذار. و این می شود نتیجه ی کار فرهنگی یا بهتر است بگویم سال ها هدف گذاری، برنامه ریزی و تلاش شبانه روزی در غالبِ یک تهاجم همه جانبه ی فرهنگی. ما به دروغ رأی می دهیم به فرد مورد نظری که تقریباً به هیچیک از وعده هایش نتوانست عمل کند. تأکید می کنم نتوانست. تقریباً هیچ.
کاش برگردیم و دیگربار آغاز کنیم. و اینبار از فرهنگ و از باورها. دوباره یادآوری کنیم همه ی حرف های شیرینِ فراموش شده ی روزهای اول را. این تنها ممکن می شود با به عمل درآوردن حرف ها. دوباره باورها را بسازیم.
نه دیر است و نه دور.
فقط اراده می خواهد و حرکت.
چه روحیه بخش است، این جملات طلاییِ ” ره بر ” :
«یکی از آقایان، پایین یک شعری خواندند که مضمونش این بود که اگر شمشیر بکشید، سینه‌هایی که بیایند در جلوی شما بِایستند و در مقابل دشمنان شما سینه سپر کنند (زیاد است)، من گفتم من شمشیر را کشیدم، مشغولیم، ما از چپ و راست داریم میزنیم؛ این‌جوری نیست؛ منتها نوع شمشیرِ امروز و نوع میدانِ امروز با نوع میدانِ آن سالهای اوّل تفاوت دارد؛ ما در جنگِ نرمیم؛ در جنگِ سیاسی هستیم، در جنگِ فرهنگی هستیم، در جنگِ امنیتی و نفوذی هستیم؛ فکرها و اراده‌ها دارند با هم میجنگند. امروز ما خیلی احتیاج داریم به ابزارهای مؤثّر و تأثیرگذار؛ …»
بیانات در دیدار شاعران
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
محمدجعفر جعفری فعال دانشگاهی گیلان
, محمدجعفر جعفری فعال دانشگاهی گیلان]
ارسال دیدگاه