رقیه آمد و باب همه حوائج شد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از آناج، صحرای کربلا چنان بود که نوزاد شیرخواره را به سان مردانی تنومند جنگی از پای درآوردند و تو ای بانوی  سه ساله، فرزند دردانه‌ی بابا در همان صحرای بلا زود قد کشیدی و با پشتی خمیده از آلام دنیای نامهربان بار سفر بستی... در زمانی که هنوز فصل‌ها برای بودنت کم بود!

پدرت نام حضرت مادر را بسیار دوست می‌داشت و خداوند هر فرزندی به او می‌داد فاطمه می‌نامیدش... می‌گویند نامت فاطمه بوده است و لقب زیبایت "رقیه" و چه برازنده لقبی برای آن نازدانه‌ی حسین(ع) رقیه یعنی آنکه بالا می‌رود و ترقی می‌کند.

امروز روز میلاد توست ای یاور و غم‌خوار کوچک حسین علیه السلام، ای آنکه دست‌های اجابت سه ساله‌ات گره‌های بزرگ را موسی‌وار می‌گشاید و دل‌های شکسته را به آستان قرب الهی می‌رساند. از روز ازل امروز را به نام تو مزین کرده‌اند در ماهی که همه میهمان پیامبرمهربانی‌ها هستیم و تو از سلاله‌ی پاک همان پیامبری!

23 شعبان سالروز ولادت بانوی سه ساله

روز بیست‌و سوم شعبان بنا بر اقوال معتبر سالروز میلاد حضرت‌(رقیه) است. مطابق برخی از نقل ها مادر این نازدانه «ام اسحاق» نام  داشت که قبلاً همسر امام حسن (ع) بوده، و آن حضرت در وصیت خود به برادرش امام حسین (ع) سفارش کرد که با ام اسحاق ازدواج کند و فضایل بسیاری را برای آن بانو بر شمرد. رقیه سلام الله علیها تنها سه یا چهار بهار در عمر خود دید و با اسیری و وفات در خرابه‌های شام مظلومیت کربلا را نمایان ساخت.

خطاب قرار گرفتن رقیه خاتون در شب عاشورا از سوی پدر

یکی از کتاب‏های کهن که در زمینه حضرت رقیه مطالبی نقل نموده، کتاب اللهوف از سیدبن طاووس است. وی می‏ نویسد: «شب عاشورا که حضرت سیدالشهداء (علیه ‏السلام) اشعاری در بی وفایی دنیا می‏خواند، حضرت زینب (علیهاالسلام) سخنان ایشان را شنید و گریست. امام (علیه‏ السلام) او را به صبر دعوت کرد و فرمود: «خواهرم، ام کلثوم و تو ای زینب! تو ای رقیه و فاطمه و رباب! سخنم را در نظر دارید، هنگامی که من کشته شدم، برای من گریبان چاک نزنید و صورت نخراشید و سخنی ناروا مگویید [و خویشتن دار باشید.

حضرت رقیه (س) یاقوتی درخشنده در شهر شام

نهضت حسینی با یادگار گذاشتن نشانه‌ای گران‌قدر( حضرت رقیه) در شهر شام باعث دگرگونی عمیق و تغییری شگرف در شهر شام شدند؛ زیرا شهر شام از زمان عثمان، خلیفه سوم تحت امارت معاویه بوده و به گواهی تاریخ او از همان زمان در تدارک تشکیل حکومت بنی‌امیه بود. پس از مرگ عثمان و به حکومت رسیدن امام علی(ع) وی حاضر به بیعت با امام نشد و از ایشان امارت شهر شام را درخواست کرد و به سبب آن که امام امارت شهر شام را به وی واگذار نکرد، جنگ صفین  و ماجرای حکمیت روی داد. پس از مرگ عثمان و به قدرت رسیدن معاویه او دست به جنایات بسیار عجیب و خطرناکی در عالم اسلام زد. اثرات ظلمی که معاویه در حق اسلام و مسلمین کرد قابل توصیف و شمارش نیست.

انتهای پیام/