معابری که معلولین را آزار می‌دهد/ حقوق شهروندی معلولین چه شد؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از آناج، بر اساس تعاریف سازمان بهداشت جهانی، اگرچه فعالیت شخص معلول در پی ایجاد نقص و ناتوانی، در زندگی  کاهش می‌یابد ولی از آنجا که این یک ویژگی شخصی نبوده و در رابطه با محیط زندگی است با مناسب سازی محیط می‌توان تا حد زیادی به مشارکت بیشتر آن‌ها در عرصه‌های اجتماعی کمک کرد.

واقعیت این است که عمده مشکلات معلولان در محیط‌های شهری به شبکه معابر و مبلمان شهری مربوط می‌شود.  در بسیاری از کشورهای جهان تلاش‌های فراوانی برای اصلاح و مناسب‌سازی محیط شهری با هدف دستیابی معلولان به استقلال فردی و حقوق اجتماعی‌شان صورت گرفته است. در کشور ما، اگرچه «ضوابط و مقررات شهرسازی و معماری برای افراد معلول جسمی- حرکتی» از تاریخ 78 لازم الاجرا بوده است، اما کماکان بسیاری از فضاهای شهری برای آنها قابل استفاده نیست.
 

چنین فردی در مسیر حرکت خود احتیاج به فضای کافی دارد. وجود پلکان (یا هر نوع ناهمواری و اختلاف سطح)، شیب‌های تند و غیراستاندارد و... مانع حرکت آسان و مستقل معلولان می‌شود و بدیهی است که سطوح نیز باعث سر خوردن و لغزش خواهند شد. برای مناسب سازی، لازم است پوشش کف کلیه پیاده روها از مصالح سخت، ثابت، غیرلغزنده و صاف با و در غیر این صورت ترمیم شود.

حداقل عرض لازم برای عبور و مرور فرد معلول 90 سانتی‌متر است و ضروری است با استفاده از امکانات، عرض کلیه پیاده روهای باریک تر از آن به 90 سانتیمتر رسانده شود. این امکانات شامل سرپوشیده کردن جوی آب، الحاق بخشی از سواره رو به پیاده رو، کاهش عرض باغچه های کنار پیاده رو است.

شیب‌های عرضی در پیاده روها به دلیل بر هم زدن تعادل در چرخ‌های ویلچر باید رفع شوند و هرگونه مانع فیزیکی در مسیرها نظیر مصالح ساختمانی، زباله و حتی دستفروشی در پیاده رو باید به سرعت از شبکه معابر شهری حذف گردند.

در مواردی که سطح پیاده رو به هر دلیل حفاری می‌شود، نصب پل موقت با حداقل عرض 90 سانتیمتر با سطح غیرلغزنده الزامی است. زنجیرها و بلوک‌های سیمانی ورودی کوچه‌ها باید برداشته شوند و در صورت ضروری بودن، با استانداردهای عبور و مرور معلولان مطابقت داشته باشند.

فراموش نکنیم سطوح ناهموار باعث گیر کردن چرخ‌های ویلچر می‌شوند و باید به حداقل ممکن رسانده شوند، لذا کف کوچه‌ها باید تسطیح و کوبیده شده و چاله‌های کف کوچه‌ها با آسفالت یا خاک کوبیده پر شوند. بقیه تابلوهای راهنما در فضاهای مختلف شهری که حاوی اطلاعات مهم برای این افراد باشند بسیار بجاست. به عنوان مثال هر گونه شیب تند یا مانع باید در این تابلوها مشخص شده باشد تا فردی که سوار بر ویلچر است بتواند در ابتدای هر بخش از مسیرش تصمیم بگیرد که از آن راه برود یا نه.

ایستگاه‌های اتوبوس نیز باید برای استفاده این افراد مناسب سازی شوند به طوری که محل انتظار ایشان، هم سطح با کف اتوبوس باشد. در پارکینگ‌های عمومی باید 2 درصد از فضای توقف (حداقل یک فضای توقف در هر شرایطی) و در نزدیک ترین فاصله ممکن به در ورودی و خروجی پیاده رو به معلولان اختصاص یابد آن هم به گونه‌ای که وقتی وی از ماشین پیاده می‌شود موجب راه بندان نشود. پل‌های هوایی یا زیرزمینی باید حتماً به رمپ یا وسایل مکانیکی بالاو پایین برنده مجهز باشند. بدین طریق شاید اندکی در کاهش دغدغه‌های ناشی از استفاده این افراد از صندلی چرخدار، موثر باشیم.

توجه و رعایت حقوق فردی و اجتماعی معلولان وظیفه همه است. آن‌ها هم مانند افراد عادی باید بدون دغدغه و با خیال راحت زندگی معمولی خود را بکنند. این افراد در استفاده از فضاها و امکانات شهری از قبیل اتوبوس‌ها، تاکسی‌ها، پل‌های عابر گذر، ادارات و بانک‌ها دچار مشکل بوده و به کمک دیگران متکی هستند.

رعایت حقوق قانونی شهروندان معلول رسالت اصلی مدیریت شهری است. شهرداری تبریز در چند سال اخیر با تدوین و اجرای طرح‌های ویژه مناسب سازی محیط و معابر شهری برای تسهیل تردد و عبور و مرور معلولان گام‌های اساسی در این راستا برداشته و توانسته است به عنوان یکی از شهرداری های موفق کشور در این حوزه عمل کند. شهرداری با توسعه طرح‌ها و برنامه‌های مناسب سازی محیط برای معلولان و نابینایان در میادین، تقاطع‌ها، معابر، پارک‌ها و پیاده روهای سطح شهر اقدامات موثری در این زمینه انجام داده است.

انتهای پیام/