بچه های مناطق محروم کُردستان و نداشته ها !!!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آفتاب دل، وقتی در سنندج قدم میزنی وشهر را درقاب نگاهت میبینی،چهره های خسته کودکان اجازه فکرکردن به مشکلات شهر را به شما نمیدهد.اما اگر تنها چندکیلومتر پا را از شهر فراتر بگذارید وهوای مناطق محروم از جمله فرجه را تنفس کنید، با دیدن  چهره آن محلات، به حال خود ومردم غصه میخورید.ما دراین شهر همه چیز داریم وهیچ چیز نداریم.

متاسفانه  آمارهای مختلفی از سوی مسوولان درزمینه های مختلف و عمرانی شهرداری ارایه می شود که با یکدیگر هم خوانی ندارد. حال بگذریم از این آمارها !!! آنچه باید مورد توجه آقایان قرار بگیرد کمبودهایی است که مسوولان به خوبی با آنها آشنا هستند و باید در رفع آنها تلاش کنند.

فصل بهار که می شود و هوا رو به گرمی می رود، بچه ها به فکر بازی کردن در شهر بازی و پارک هایی می افتند که در نزدیکی خانه هایشان وجود دارد اما آیا بازی کردن بچه ها در مناطق محروم شهر سنندج با کسانی که در مناطق بالای شهر استان قرار دارند یکی است و آیا مسئولینی که در محلات خود سکونت دارند این چنین تصاویری را مشاهده کرده اند؟!

بچه هایی که در رویای شهربازی بودن زیر سقف آسمان و در میان خاک هایی که در اطرافشان وجود دارد سرسره بازی می کنند آیا این همه تبعیض برای یک منطقه ای بدون شهربازی مرسوم است؟

بچه هایی که خشت خشت وجودشان سرشار از انرژی و هیجان است اما به جای رفتن به پارک ها و بازی با وسایل ورزشی مجبورند زیر سقف آسمان انرژی های کودکانه شان را تخلیه کنند.

کودکان مناطق محروم سنندج از جمله خیابان فرجه توقع احداث پارک های مجلل با وسایل پیشرفته و مجهز را ندارند و به گفته "  نوید " کودک هشت ساله ما تنها تقاضای نصب چند وسایل بازی مانند تاب، سرسره، چرخ فلک و ... در محیط خودمان داریم و از مسئولان می خواهیم به این خواست کودکانه مان توجه کنند.

به چشمهایم خیره می شدند و از عمق وجودش میخندیدند و دستان کوچکشان را در دستانم می گذاشتند .. شانه هایم میلرزید و پاهایم سست میشد وقتی خاله صدایم میکردند . آنقدر خوشحال بودند .

آن قدر از گرفتن عکس از خود و دوستانش خوشحال بود که برایمان می رقصیدند، می رقصیدند تا نامردی روزگار را برای ساعاتی به دست فراموشی بسپارند . سهم آنها از زندگی چه بود ؟ برق چشمان پر شیطنت کودکانه اشان ، فراموشم نمی شود . چه زیبا بود خنده هایشان ، بالا و پایین پریدنشان ، جست و خیزشان ، گویی بهشت را برایش فراهم کرده بودیم ! با تو بگویم ای مهربانترین مهربانان ، ای روزی دهنده اهل زمین ! می گویند تورا نمی توان دید . اما میخواهم فریاد بزنم که دروغ است و صدها بار می توان تو را دید ، که دیدنت کار سختی نبود ! تورا در چشمان معصوم این کودکان می توان دید و صدایت را از لبانشان شنید ، که مستانه قهقهه سر می دادند و چه زیبا در لبخندشان تجلی کرده بودی !

سارو 6 ساله که شیطنت در چشمانش بیداد میکند، بیوقفه از آرزوهایش میگوید که من بازی کردن را دوست دارم اما چون پدرم کارگر است و نمی توانیم به شهربازی های خصوصی برویم مجبوریم روی زمین خاکی و زیر سقف آسمان سرسره بازی خیالی را با دوستانم انجام بدیم.

پارک های بازی و شادی و هیاهوی بچه ها برای هر انسانی با هر گرفتاری و مشکلی برای لحظاتی شادی آفرین است زیرا خداوند انسان را اینگونه آفریده که با تفریحات سالم شاد باشد.

حالا کودکان مانده اند و شهری که مهر مرکز استان بر پیشانی دارد ولی هیچ نشانی از پیشرفت در آن دیده نمی شود. شهری که به گفته خیلی ها بدون اندکی مدیریت و برنامه ریزی تنها رشد کرده است.

در پایان خواهشمند است مسئولین ذیربط عدالت و توازن را در مورد تمام مناطق شهر به طور یکسان رعایت کنند چرا که در روز قیامت هر کس باید به اندازه مسئولیتش در پیشگاه خداوند پاسخگو باشد.

نردبان این جهان ما و منی است                         عاقبت این نردبان افتادنی است
لاجرم هر کس که بالاتر نشست                        استخوانش سختتر خواهد شکست

بدون شک فضای بازی برای کودکان از الزامهای زندگی شان است و به همین دلیل این موضوع باید در رأس فعالیتهایکاری مدیران حوزه شهری بهویژه شهرداری قرار گیرد و انتظار میرود والدین وکودکان در آیندهای نزدیک شاهد ساخت شهربازی برای مناطق محروم سنندج باشند.

انتهای پیام/