جلسه ای که برای دیوارکشیِ خیابان مردم برگزار شد/ کیسه انبانِ خالیِ دولت/ موسیقیِ سرخوشانه‌ی شجریان از پشت دیوار اشرافیت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از زیتون، اکنش برخی از فعالان رسانه ای تبریز به رفتارهای انتخاباتی روحانی در روزهای اخیر بدین شرح است: 

جلسه ای که برای دیوارکشیِ خیابان مردم برگزار شد

کاوه صدق روحی(فعال رسانه): کلیدواژه های انتخاباتیِ روحانی بیش از آنکه به نفع خود و اشرافیت دوران تمام شود، درون مایه ی این جریان را نمایان می کند. جلسه ی دیوار کشی بر خیابان مردم، سالها گذشته برگزار شد و به سرانجام رسید. پی ریزیِ این دیوار به حدی ضدزلزله و مستحکم بوده که قدرت محیرالعقولی برای تخریب آن لازم است. این سو و آن سوی دیوار شناختی از یکدیگر ندارند. 

هرچه از دیوارهای متوهمانه دم بزنند، دیوارهای واقعی بین مردم و مسئولین آشکارتر می شود. تخریبِ دیوار اشرافیت و استضعاف نیازمند بمب ساعتی است. جالب آنکه در جلسه تصمیم گیری، فضای تراکمِ مردم بسیار محدود تر از فضایِ تراکمِ اشرافیت تصویب شده است. روحانی اگر مانع دیوار کشی بین مردم باشد، در فرصت اول باید دیوار خودساخته ی مردم و مسئولین را شکسته و با فضای متراکم و پرتلاطمِ مردم آشنا شود.

کیسه انبانِ خالیِ دولت

غلامرضا سیفی(فعال رسانه): روحانی در همدان حرفهایی زده که یک پیام بیشتر ندارد و آنهم از دور خارج کردن مطالبات و نیازهای اساسی جامعه است. اظهر من الشمس است که روحانی برای معیشت و اقتصاد مردم، نه در 4 سال گذشته اقدام دندان گیری کرده و نه اراده ای برای حل مشکلات در 4 سال آینده دارد. از این رو رئیس جمهور مستقر نمی خواهد فضای انتخابات عادی و منطقی جلو برود و مردم بر اساس نیاز اصلی شان انتخاب کنند.

تلاش روحانی در این دو هفته، سعی برای تغییر زمین بازی است. تغییر از معیشت و اقتصاد به موضوعات فرعی مانند دیوار کشی و.. . مردم نگران معیشت خود هستند نه دیوار کشی، جناب آقای رئیس جمهور! همچنان معیشت و اقتصاد خط اصلی مطالبات مردمی است. دولت چنان کیسه انبانش از خدمت به مردم خالی است که چاره ای جز تغییر زمین رقابت ندارد. حالیا با این وجود، دولت ظاهراً شعوری برای مخاطب قائل نیست که اگر بود حساب شده تر رفتار می کرد.

انــکـارِ دیوار؟

روح الله رشیدی(فعال فرهنگی تبریز): دیوارکشی در جمهوری اسلامی حقیقت دارد. نباید کتمانش کرد. پیشینه‌ی این پدیده‌ی زشت و متحجرانه، به اواخر دهه‌ی شصت برمی‌گردد. آنجا که دولتمردانِ جمهوری اسلامی پس از یک بیداریِ تئوریک و ندامت از سیره‌ی مردمانه‌ی انقلاب اسلامی، به یکباره متحول شده و بر پایه‌ی مانیفستِ مانور تجمل، دیوارهای بلندِ اشرافیت را دورِ خود بلند کردند.

ما اگر در قصه‌ها و افسانه‌ها شنیده بودیم که عده‌‌ای در جمهوری اسلامی به دنبالِ دیوارکشی بوده‌اند، در عالَمِ واقع دیدیم و تجربه کردیم این دیوارها را. دیوارهایی که همچنان هست و هر روز نفوذناپذیرتر و مرتفع‌تر می‌شود. 

ظالمانه‌ترین دیوارکشی در جمهوری اسلامی، همین است که اتفاقاً برخلافِ توهمِ دیوارکشی در پیاده‌روها و دانشگاهها، بسیار هم واقعی است. دیوارکشی میان دنیای واقعیِ مردمان و دنیای توهّمیِ دولتمردان!  اصحابِ دیوار، وقتی در آن سوی دیوارِ خودساخته قرار می‌گیرند، از تمام آلام و مصائب مردم، جز وَهمی گذرا نمی‌بینند و نمی‌شنوند. از پشت دیوارِ بلندِ اشرافیت است که شِکوه‌ها و ناله‌ها و ربنا های شبانه‌روزِ درماندگان و بیچارگان به درگاهِ پروردگارشان، موسیقیِ سرخوشانه‌ی شجریان جلوه می‌کند!