فخرفروشی با پیرهن سفید در کارخانه معدن زغال سنگ نور

اقدامی که شاید به ظاهر خوشایند باشد و به نوعی اعلام شود که مسؤولان استانی و ملی به فکر کارگران هستند اما عکس‌های منتشر شده از این دید و بازدید نشان از نوعی فخرفروشی متولیان نسبت به کارگران دارد.

وقتی مسؤولی قرار است خودش را با کارگر همنوا نشان دهد، حداقل در ظاهر امور باید به این مسائل توجه کند.

ائمه اطهار وقتی قرار بود به سرکشی افراد محروم بروند، سر سفره آنها حاضر شده و با آنها هم غذا می‌شدند، با آنها غذا می‌خوردند و تلاش می‌‌کردند که خودشان را به افراد فقیر و نیازمند نزدیک کنند و با وجود توان مالی مناسب زندگی اشراف‌گری نداشتند، وقتی کسی قرار است مسؤول یک کشور اسلامی باشد و درد رنج محروم را حس کند، باید با آنها همنوا باشد.

مسؤولان استان مازندران به همراه معاون وزیر صنعت با پیگیری نماینده مردم نور و محمودآباد در حالی طرح بازدید از معدن گلندرود شهرستان نور را در دستور کار خویش قرار دادند که نحو بازدید آنها با لباس نو و اتوکشیده و به احتمال بسیار زیاد با ماشین‌های شاسی بلند نه تنها زمینه تقویت روحیه کار و تلاش در کشور نمی‌شود، بلکه بستری مناسب برای تقویت روحیه اشراف‌گری یا ارباب رعیتی دارد.

یک کارگر با افتخار از اینکه پیامبر دستش را بوسید و برای روزی حلال تلاش می‎کند به خودش می‌بالد، اما از مسؤولی که تلاش دارد از حریم خصوصی محیط کارش برای خودش نردبانی بسازد بیزار است.

آنچه در این عکس‌ها نشان می‌دهد در نگاه اول فخرفروشی متولیان امور نسبت به کارگران زغال سنگ است.

ادب حکم می‌کرد که وقتی قرار است در محیط کارگری آن‌هم معدن حضور پیدا کنید، لباس متناسب با معدن تهیه کرده و حداقل لباس مناسب این شغل را انتخاب می‌کردید.

اگر عکس گرفتن با صورت سیاه ناشی از کار در معدن زیباست، چرا خودتان صورت‌تان را سیاه نکرده تا همرنگ جماعت شوید، نحوه رفتار و نوع عکس گرفتن بیشتر از آنکه در محیط کار نشان از توجه به کار و کارگر داشته باشد به نوعی فخرفروشی به جامعه ضعیف است.

حداقل برای اینکه درد و رنج جامعه کارگری را حس کنید و در ایام منتسب به کارگران در این معدن حضور یافتید کافی بود که یک ساعت در محیط معدن کنار کارگران قرار می‎گرفتید، اگر بازدید شما برای در جریان قرار گرفتن وضعیت این معدن بود که نیاز به این همه لشگرکشی و گرفتن عکس‌های یادگاری نبود.

 

انتهای پیام/