نرده‌های شهری، سد قانون‌گریزی یا حصارکشی خیابان؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛  به نقل از آناج، در احترام به حقوق شهروندی و فرهنگ شهرنشینی هزار راه نرفته داریم. ما در گذار از یک جامعه سنتی به جامعه‌‌ای مدرن قرار گرفته‌‌ایم اما هنوز تفکر مدرن نداریم. اینکه چرا پذیرش قانون در میان جماعتی از مردم سخت جا می‌افتد ریشه تاریخی دارد.

نگاه آمرانه به قانون و نه مشارکت جمعی در عمل به آن درد گذشته و حال جامعه امروزی ماست. برای همین است که دولت برای اینکه راه قانون گریزی را مسدود نماید به جریمه افراد و برخوردهای سلبی روی می‌آورد.

پوست اندازی جامعه در اثر تغییر نسل و سیر صعودی نرخ باسوادی باعث نشده است قانون‌گرایی در عمق جان ما رخنه کند. ما هنوز از بستن کمربند ایمنی یا عبور از پل عابر پیاده اکراه داریم، ما به دنبال راه میانبر هستیم و زود رسیدن به مقصد را حتی به بهای هرگز نرسیدن می‌‌خواهیم.

اگر طول و عرض خیابان‌های تبریز را نرده‌های آهنی اشغال کرده‌اند برای این است که ما را از قانون گریزی نهی کنند، برای اینکه از پل‌های عابر گذر استفاده کنیم نه اینکه هر جا دلمان خواست از عرض خیابان گذر کنیم.

نرده‌های شهری به ما می‌گویند صلاح در این است که از  پل عابر برویم چرا که جان ما را بیمه می‌کند اما چه سود که ما به همان راه و روش سابق خود ادامه می‌دهیم. به بودن نگهبان بالای سر خود عادت کرده‌ایم و این جزئی از خلقیات ماست.

اگر این آهن پاره‌های سرد و بی‌روح در خیابان‌های شهر جولان می‌دهند از سر ناچاری است تا بلکه ما قانون مدار شویم. وگرنه کدام آدم عاقلی وجود این نرده‌ها را که سیمای شهر را زشت و بد قواره کرده است تحمل و قبول می‌کند.

نرده‌های شهری گر چه بی‌جانند اما محکم و استوار به صف کشیده شده‌اند تا مسیر قانون گریزی ما را سد نمایند، به واقع آنها همچون دژ مستحکمی در برابر گریز مردمان از قانون عمل می‌نمایند. نرده‌های آهنی خیابان را به دو نیم کرده و با حصار کردن پیاده رو از خیابان راه را از چاه به عابران خودخواه نشان می‌دهند.

حکایت نرده‌های شهر تبریز حکایت خلقیات و عادات بد ما در بطن زندگی شهری است. ما به این نرده‌ها عادت کرده‌ایم و آن‌ها به قانون گریزی ما. تا زمانی که درس قانون یاد نگرفته‌ایم بودن نرده‌های شهری لازم و ضروری است.

گویا به انقلاب فکری نیازمندیم و به اصلاح و بازسازی برخی رفتار و کردار فردی‌مان احتیاج داریم. هنوز در صف اتوبوس، در صف نانوایی، در بانک و در اداره و از همه مهمتر در خیابان حقوق همدیگر را پایمال می‌کنیم.

انتهای پیام/