رنجنامه یک فرهنگی خطاب به دولتمردان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از مکریان،یکی از فرهنگیان به مناسبت روز معلم این یادداشت را در اختیار مُکریان قرار داده است.

دولتمردان ببینید فرهنگیان چقدر نجیب هستند و چقدر مراعات حال شما را کرده اند اما حواستان هم باشد چون نجابت و تحمل هم حدی دارد …
هر دولتی که بر سر کار آمد چیزی از این معلمان کَند، و ما معلمان هیچ نگفتیم. ساعات تدریس موظف دبیران رو به بهانه جنگ چند ساعت افزایش دادند و بعد از جنگ نیز کم نکردند و هیچ نگفتیم. پاداش روستا را قطع کردند و باز هیچ نگفتیم. حق یک ماه مرخصی پایان سال مناطق محروم را حذف کردند و دوباره چیزی نگفتیم. چندرغاز بن غیر نقدی معلمان به بهانه بیمه‌ی مثلا طلایی را حذف کردند و بیمه طلایی رو کم کم نقره ای و مسی و آهنی و حلبی کردند و باز هم چیزی نگفتیم. اضافه کارهایمان را قطع کردند و کلاس هایمان را تا حدی که دیگر جا برای خودمان هم نباشد پرجمعیت و متراکم کردند و باز ما معلمان ساکت ماندیم، چند کلاسمان مثل تجربی و ریاضی و فنی و کاردانش را در درسهای مشترک و عمومی باهم جمع کرند باز هم چیزی نگفتیم. کلاس رفتیم و چیزی نگفتیم. مطالبات معوقه ما را بعد از ماهها تاخیر در بوق و کرنا کرده و پرداخت کردند تا به عالم و آدم بدهکارمان کنند و باز هیچ نگفتیم. زحمات و ازخودگذشتی هایمان را نادیده گرفته و کمترین اشکالمان را در بوق و کرنا کردند و چیزی نگفتیم! مقطع تدریسمون رو بدون مجوز و قانون تغییر میدهند از دبیرستان به راهنمایی و از راهنمایی به ابتدایی و بازهم چیزی نمیگوییم. کمک هزینه های ازدواج و فوت رو از سال ۹۱ پرداخت نکرده اند درحالیکه توی فیشهای حقوقی خودشون حق اوقات فراغت فرزندان بصورت ملیونی پرداخت میشود و باز سکوت میکنیم. پاداش پایان خدمت بازنشستگان رو بعد دو سال آنهم قسطی پرداخت میکنند درحالیکه سایر ادارات را یکجا و همزمان با بازنشستگی پرداخت میکنند و برخی سازمانها بجای سی ماه ۴۵ ماه پاداش میدهند. مدیران و معاونان مدارس رو مجبور کردند تا در کنار مدیریت و معاونت ۶ تا ۱۲ ساعت کلاس بروند تا دبیر اختصاصی درس مورد نظر مازاد شود و به ابتدایی برود و ما همچنان سکوت میکنیم.
حق الزحمه هایمان را چندین ماه بعد، آن هم بصورت نصفه نیمه و در چند قسط پرداخت کرده و گاهی بعضی از آن ها را آنقدر پرداخت نکردند که به قول خودشان به دیون رفت و باز سکوت کردیم و چیزی نگفتیم. کارانه و سالانه و حق ماموریت و امتیازات ویژه و… هم که به حمدالله نداریم.
تمام مناسبت های ملی را توسط ما و دانش آموزانمان برگزار کردند و شیرینی اش را به حساب کارکنان بقیه ادارات و سازمانها واریز کردند و دوباره ما چیزی نگفتیم و ادامه دادیم…
تبعیض بین حقوق معلمان و کارکنان دیگر ادارات را به جایی رساندند که حتی صدای فلک هم بلند شد و این بار نیز نجابت به خرج داده و سکوت کردیم و چیزی نگفتیم و باز هم چیزی نگفتیم و نگفتیم و نگفتیم. حتی برای آن جوک هم نساختیم. هر کاندیدایی که آمد چه نامزد نمایندگی مجلس و چه نامزد ریاست جمهوری با وعده وعید های خوش رنگ و لعاب، ما معلمان را بطرف خود کشاند و ما نیز با رویای تغییر بالایش کشاندیم و بر کرسی اش نشاندیم. ولی باز آش همان آش بود کاسه همان کاسه…
حتی اگر کاملا مطابق اصل ۲۷ قانون اساسی تجمع اعتراضی هم انجام دادیم در قالب سکوت بود که مبادا دشمنان صدایمان را بشنوند و از آن سوء استفاده کنند و دوستان نیز فکر کنند که ما علیه امنیت ملی اقدامی کرده ایم اما باز تعدادی از عزیزان همکارمان را باز داشت کردند و برایشان پرونده‌های قضایی و امنیتی تشکیل دادند.
و خلاصه هر آنچه از دستشان بر آمد را بر سرمان آوردند و تحقیرمان کردند و باز چیزی نگفتیم و نگفتیم و نگفتیم .
این‌بار شما کلاه خود را قاضی کنید آیا سزای این همه نجابت این است!!!!!؟
انتهای پیام/