10 خطایی که اهالی سیاست را از صحنه خارج می کند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل کوگانا،سیاستمداران همواره زیر ذره بین رسانه ها و افکار عمومی هستند و از این منظر مورد ارزشیابی شخصیتی و ارزیابی عملکردی قرار می گیرند و در ابعادی دورتر ذهن هوشیار و حافظه ی تاریخ در قضاوتی روشن تر را به داوری خواهد نشست.
هنگامی فردی پای خود را برای اولین بار در دنیای سیاست به یک سطح قابل توجه می گذارد، در درون روح و روان خود تغییرات و تعامل عمده ای را تجربه می کند میان قدرت و باز درخشش خوداز یک سو و در میان حرکت مردمک چشم مردم در تعقیب او از طرف دیگر در حصار قرار گرفته است .

او یک وضعیت دشوار ، فشرده و پر از تناقض، بین شخصیت واقعی خود تا تظاهر به شخصیت سیاسی با جزر و مدهای قوی برگرفته از اظهار نظرهای مرتبط ، حقایق، شایعات و به مبارزه و جنگی دائم با رقبا و گاهی با خود به تقسیم زمان در اختیار مشغول می شود.
 بر این پایه اهتمام فراوان به روانشناسی سیاسی در نگاه تحلیلگران به ظاهر ، رفتار و گفتار و تمام جزئیات دیگر تنها برای مصرف تیترهای ویترینی یا مصارف لوکس فکری و یا فقط شایعه سازی محسوب نمی شود بلکه این رویه به یکی از ابزارهای به شدت مورد استفاده تصمیم گیران و برنامه ریزان و طراحان اداره امور عمومی در سطوح مختلف جوامع تبدیل شده است.و از نگاه فرد تا نگاه توده را به خود معطوف داشته است.و براین اساس پیش می اید که بسیاری از سیاست مداران از نگاه تحلیلی با هرجهتی به خود نگران و رویگردانند.

علاوه بران در کشور ما در صحنه ی سیاسی موانع و عایق های جدی برای رسیدگی به موضوع عملاً از سوی مشاورین و حلقه اول پیرامون یک سیاستمدار در مقابل یک تحلیل صحیح و روانشناسی سیاسی عمیق بعنوان پرده حائل همچنان یک ترفند درجه اول برای حفظ کردن یک سیاستمدار در سطح مورد نظر محسوب می شود، ولی این روند نهایتاً در هنگام انتخابات به نتایج معکوس منتهی می شود.
فعالان این عرصه برای دسترسی به واقعیت یک سیاستمدار سه روش را توصیه می کنند: تجزیه و تحلیل کلامی از تمام عبارات موجود به خصوص در مصاحبه های مطبوعاتی و گزارش های رسانه ی سخنرانی، تجزیه و تحلیل غیر کلامی با ترکیب حالات چهره و حرکات دست و بدن تجزیه و تحلیل غیر کلامی و در نهایت نظر سنجی و مقایسه شرایط مشابه و گواهی نزدیکان و سئوالات منتقدان، اما درمجموع ده خطای بزرگ زیر  در کنار هم یا حتی بصورتی جداگانه می تواند منجر به خارج شدن خودکار یک سیاستمدار از صحنه ی سیاسی شود.

1) بکار بردن الفاظ نامتعارف و توهین و تحقیر آمیز به منتقدین و جناح رقیب و نداشتن تحلیلی جامع و دقیق از اوضاع روز داخل وخارج کشور
2) فریب و دروغ و تناقض در اظهارات منتشره، فراموش نکنیم که دروغ اولین نشانه ی فساد است.
3) جریان سازی صوری و تلاش همه جانبه برای حذف رقیب با جاری ساختن قاعده اعلال و حذف و تغییر قانون اجتهاد اختلاف و تردید بجای اکتشاف انسجام و ترویج یقین
4) فراموش کردن وعده های انتخاباتی و تشویق کردن خط کار طولی بجای فعالیت های عرضی بسوی خود طلبیدن توجهات و تشویق حرکت حامیان درجه اول و دوم بسمت خود بجای گسترش فعالیت ها در تار و پودجامعه
 5) فرافنکی بجای داشتن برنامه دوگانه مزاجی و دگردیسی های غافلگیرانه در ابراز مواضع تردید و ایجاد اضطراب با ترویج عبارات«تنفر آمیز بزدلان و ماجراجوها»» کتمان و پنهان کاری تظاهر به ویژگی های که در هنگام عمل از آن برخوردار نیست.
 6) معطل گذاشتن قوانین و دستورات و همچنین مواخذه و محاسبه متخلفان زیر مجموعه و صرفاً در نظر داشتن آن برای رقیب
7)اعتماد به بیگانه و تزلزل درتصمیم گیری، نداشتن اشتقلال شخصیتی در اقدام و گم کردن جهت نما و تشکیک در نمادها و الگوها و مدل های دینی و ملی و فرسوده شدن ابعاد مدیریت کاریزماتیک در اشراف بر دستگاه های مرتبط
8) بکارگیری مفرط توجیه در مقابل پیش بینی و پیشگیری ، ضعف اطلاع رسانی و نداشتن کانالهای مطمئن و مستقیم ارتباطی با توده مردم
9) خودشیفتگی و پرداختن به نقش خود محوری و نفی واقعیت های موجود و بکارگیری صنعت اغراق و مبالغه در تمجید از موفقیت های محدود
10) صعف آینده نگری و دچار روزمرگی شدن وناکارآمدی وتبدیل فرصت ها به تهدید

در پایان اگر رسانه های مطبوعاتی بصوص سمعی بصری هیچ کار موثری نکرده باشند! ولی آرشیو متنوع آنها می تواند فارغ از تعصب گروهی و جناحی برای مطالعه ی موارد فوق الذکر مرجع قابل توجهی باشد و سخن دیگر اینکه نموته اش را در تاریخ بسیار داشته ایم بسیار پیش می آید بیشتر وقت ها که جامعه مسیر صعودی را می پیماید فردی را که فکرش نمی کنید ناگهان برخلاف جامعه شیب نزولی را انتخاب می کند و گاهی هم برخلاف آن فردی ناگهان جرقه می زند و برخلاف انحطاط جامعه  خود به تنهائی مسیر صعود را درنظر می گیرد و جامعه را به بالا می کشد بنابراین همیشه این جریان آب نیست که حکم فرمای مطلق جهت دهی شناگرسیاسی است.

یادداشت: عبدالمجید اورا

انتهای پیام/