به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زرنوشت یادداشت زرنوشت به قلم حجت الاسلام محمد احمدی: رجب ماه خودسازی و توشه گرفتن است و فرا رسیدن این ماه، نعمت بزرگی است که باید از آن بهره فراوان ببریم و نگذاریم شبها و روزهایش، با غفلت سپری شود.
از حضرت موسى بن جعفر(ع) روایت شده است که: هر کس یک روز از ماه رجب را روزه بگیرد، آتش جهنم یک سال، از او دور شود و هر کس سه روز از آن را روزه بگیرد بهشت بر او واجب می گردد.
,
بى جهت نیست که شخص رسول الله (ص) پس از هجرت همه ساله دهه اول یا دوم و گاه هر دو دهه و در ساله های آخر عمر مبارک خود به طور منظم دهه سوم ماه مبارک رمضان را به اعتکاف مىپرداخت و به همه دوستان ، خویشاوندان و مردان سیاسى ، اجتماعى درس معنویت ،روزه ، مناجات و تلاوت قرآن سفارش می کردند.
,
هرساله مقارن با ایام ولادت حضرت امیرمومنان امام علی(ع) در روزهای 13،14و 15 ماه رجب بسیاری از مسلمانان در سنین مختلف به ویژه جوانان و نوجوانان با دوری از امور دنیوی در مساجد به خلوت با معبود می پردازند.
,انسان نیازهای گوناگونی دارد و خداوند متعال نیز در مقابل این تنوع نیازها، عبادت های متنوعی را قرار داده و هر عبادتی نیاز خاصی را برآورده می کند. برای مثال، نماز را در پنج نوبت قرار داده تا غبار غفلت از مبدأ آفرینش و دل مشغولی به دنیای فانی را از روح انسان بزُداید و بعد از چندین ساعت دل مشغولی های مادی و دنیایی، به دل آدمی جلا داده شود و نور الهی از آن منعکس گردد. روزه، قوای روحی انسان را در مصاف با شهوت ها و شکم پرستی ها تقویت می کند. حج، آزمون مبارزه با تعلق های مادی و دلبستگی های دنیوی است و هر یک از خمس و زکات و امر به معروف و نهی از منکر نیز، بخشی از نیازها را تأمین می کنند. در این میان، اعتکاف، مخلوط چند عبادت است؛ اعتکاف هم نماز است و هم روزه، هم حج است و هم جهاد و امر به معروف، و در یک سخن می توان گفت «اعتکاف، معجون عبادت هاست».
,رابطه اعتکاف با دیگر عبادت ها
,زمانی که انسان سه روز در خانه خدا مشغول عبادت می شود و از دنیا روی می گرداند، شیرینی عبادت های دیگر را نیز می چشد. روزه با تمام آثار و فوایدش، شرط لازم اعتکاف است. حضور در مسجد که خود عبادت است، لازمه اعتکاف است. محرمات و احکام اعتکاف، انسان را یاد حج می اندازد. شرکت در اعتکاف، افزون بر آن که ورود به عرصه جهاد با نفس است، روحیه معنوی و توجه به ارزش های الاهی را در همگان تقویت می کند. حضور جمعی در اعتکاف، امر به معروف و نهی از منکر است؛ آن هم امر و نهی عملی، نه زبانی.
,
اعتکاف در لغت به معنای توقف کردن در یک جایی است و در اصطلاح فقهی عبارت است از: «نوعی عبادت که انسان سه روز یا بیشتر در مسجد مقیم شود و در طول این مدّت روز، روزه بگیرد».
,
اعتکاف یعنی: زمان می‌خواهد تا انسان برخی از معانی را درک کند. سه روز یعنی زمان متراکم، همان‌طور که برنامه‌های روزانه و مستمر یعنی زمان مداوم، اینها هر کدام به نوعی اثر دارند، هم لازم است انسان کارهای خوبش را در زمان مداوم انجام دهد تا اثربخش باشد، و هم لازم است گاهی زمان متراکم صرف بهبود حال خویش کند تا موثر واقع شود. برای مداوای برخی از بیماری‌های جسمی هم همین کار را انجام می‌دهند، گاهی برنامۀ دارویی مداوم و گاهی که کار سخت شده باشد برنامۀ دارویی متراکم.
,اعتکاف در مسجد که به معنای بریدن از خلق و پیوستن به خالق است، فرصتی ارزشمند و موقعیتی استثنایی است، گوهری است که هر اهل عبادت، آنانی که شیرینی مناجات با قاضی‌الحاجات را چشیده‌اند، سخت در پی آن است. اعتکاف تنها در مسجد صحیح است بنابراین اگر کسی در خانه خود یا در تکیه یا حسینیه معتکف شود صحیح نیست و باید در مسجد جامع اعتکاف صورت گیرد.
,اعتکاف آثار و نتایج فراوانی دارد اوج قله اعتکاف آن است که عقل و قلب و اعضا و جوارح را، فقط به سمت اعمال صالح هدایت کند و آنها را تنها به درگاه خداوند متعال رهنمون باشد و اراده‌اش را مقدس و نفس سرکش را با قید و بندهایی مراقبت نماید و کارهایی که روزه‌دار را به کمال صیام می‌رساند به‌جا آورد و نسبت به آنچه باعث اقبال روح و جان آدمی به خداوند می‌شود ملتزم باشد و آنچه او را از خداوند دور می‌کند، ترک کند.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه