چرا نباید نخبگان قاطی سیاسی بازها بشوند؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سنت نیوز؛ پیوند توهم آمیز همه امور جامعه به سیاست و درهم آمیختگی مفرط سیاست و حکومت با مسائل مختلف جامعه، نوعی نابهنجاری سیاسی است که "سیاست زدگی" نامیده می شود. سیاست زدگی به عنوان یک انحراف و شکلی آسیب زا از سیاست،  با سطوح و وجوه متعددی همچون دخالت بیش از حد دولت در مسائل غیرسیاسی، تفاسیر و پاسخ های سیاسی به امور غیرسیاسی، عوام زده شدن سیاست، جناح گرایی و.. شناخته می شود.

به طور کلی، سیاست زدگی را در سه سطح  رابطه حکومت با توده مردم، رابطه توده مردم با حکومت و در سطح نخبگان می توان تفسیر نمود.

از اثرات سیاست زدگی در جامعه می توان به دست چندمی شدن "خدمت" و "کار" و اولویت پیدا کردن "سیاست" و "سیٌاسی"،  بازتولید سیاست زدگی در چرخه ای مداوم، فروکاسته شدن نظرات کارشناسی به تحلیل‌های دم دستی، توجیه ضعف و ناکارآمدی در تمام حوزه‌ها با مضاف الیه " سیاسی"، آلوده شدن ارزش‌های مطلق اخلاقی به نسبیت سیال سیاسی، یأس و ناامیدی و انفعال سیاسی، رادیکالیسم و خشونت مزمن در جامعه، سیاست زدگی مانع آزاداندیشی، عقلانیت و خردورزی اشاره نمود.

جامعه نخبگان به جهت آماج حملات دشمنان بر روح و روانشان مورد تیر مستقیم شبهات و دسیسه ها قرار می گیرند و در باتلاق های سیاسی بازی گرفتار می شوند.

رهبر انقلاب در این خصوص در بیانات خود در عید مبعث سال ۱۳۸۸و در اوائل شکل گیری جریان فتنه، خطاب به نخبگان جامعه ابراز داشتند: هر کسی امروز جامعه را به سمت اغتشاش و ناامنی سوق بدهد، از نظر عامه‌‌ی ملت ایران انسان منفوری است؛ هر که میخواهد باشد. هر هدفی را که این ملت بخواهد به آن برسد، در سایه‌ی آرامش و امنیت خواهد رسید. وقتی امنیت بود، تحصیل هم هست، علم هم هست، پیشرفت هم هست، صنعت هم هست، ثروت هم هست، آسایش گوناگون هم هست، عبادت هم هست؛ دنیا و آخرت در سایه‌ی امنیت وجود دارد. وقتی ناامنی ایجاد شد، همه‌ی اینها مخدوش میشود. به هم زدن امنیت یک ملت بزرگترین گناهی است که ممکن است کسی مرتکب بشود. این را البته آن کسی که مأمور است، مزدور است، او که حرف گوش نمیکند؛ خطاب ما به او نیست؛ خطاب ما به نخبگان است. آحاد ملت هم هوشیارند؛ نخبگان ما هوشیار باشند.

نخبگان بدانند هر حرفی، هر اقدامی، هر تحلیلی که به آنها کمک بکند، این حرکت در مسیر خلاف ملت است. همه‌‌ی ما خیلی باید مراقب باشیم؛ خیلی باید مراقب باشیم: مراقب حرف زدن، مراقب موضع‌گیری کردن، مراقب گفتن‌ها، مراقب نگفتن‌ها. یک چیزهائی را باید گفت؛ اگر نگفتیم، به آن وظیفه عمل نکرده‌ایم. یک چیزهائی را باید بر زبان نیاورد، باید نگفت؛ اگر گفتیم، برخلاف وظیفه عمل کرده‌ایم. نخبگان سر جلسه‌ی امتحانند؛ امتحان عظیمی است. در این امتحان، مردود شدن، رفوزه شدن، فقط این نیست که ما یک سال عقب بیفتیم؛ سقوط است. اگر بخواهیم به این معنا دچار نشویم، راهش این است که خرد را، که انسان را به عبودیت دعوت میکند، معیار و ملاک قرار بدهیم؛ شاخص قرار بدهیم.

عقل، این سیاسی‌بازیها و سیاسیکاریهای متعارف نیست؛ اینها خلاف عقل است. «العقل ما عبد به الرّحمن و اکتسب به الجنان»؛ عقل این است که انسان را به راه راست هدایت میکند. اشتباه میکنند آن کسانی که خیال میکنند با سیاسیکاری، عقلائی عمل میکنند؛ نه، عقل آن چیزی است که راه عبادت خدا را هموار میکند. شاخصش هم برای ما، بین خودمان و خدا، این است که نگاه کنیم ببینیم در بیان این حرف اخلاص داریم یا نه؟ به فکر خدائیم یا نه؟ من دارم برای خاطر خدا، رضای خدا حرف میزنم یا برای خاطر جلب توجه شما دارم حرف میزنم؟ برای خاطر خداست یا برای خاطر دل مستمع و غیر مستمع است؟ معیارش این است. به خودمان مراجعه کنیم؛ اقضی القضات نسبت به انسان، خودِ انسان است. خودمان را فریب ندهیم؛ بفهمیم چه کار میکنیم؛ بفهمیم چه میگوئیم؛ چه حرکتی میکنیم.

با توجه به بیانات و نظرات سیاسی، الهی رهبری نسبت به مسائل و مواضع یه سیاستمدار نخبه می توان برداشت کرد که نخبگان در درجه اول  و حتی قبل از اکتساب علوم عالیه می بایست خود را در مسیر تقوا و خداترسی قرار دهند تا در کوران های شبهان و بحران های سیاسی با تمسک بر خداوند متعال به هر طرفی کشیده نشوند.

بنابر آنچه گذشت به نظر می رسد سیاسی بودن به ذات پدیده ی بدی نیست اما به شرط اینکه سیاست زدگی و دنیا طلبی بر انسان مستولی نگردد و بنا به هر قیل و قالی از مسیر الهی منحرف نگردد.

انتهای خبر /