به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از میناب جنوب، در گذشته های دور مردم شهرستان میناب شغل سفالگری را بعنوان یک شغل با آبرو انتخاب نموده و از راه ساخت ظروف و مجسمه های سفالی تامین معیشت می کردند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, میناب جنوب,هر چند افراد قدیمی شهرستان میناب که تبحر خاصی در ساخت ظروف و مجسمه های سفالی داشتند در قید حیاط نیستند، اما بازماندگان آنها در گوشه و کنار روستاهای این شهرستان هنوز هم هنر اجداد خود را دنبال می کنند و به ساخت سفال های گلی در شکل و طرحی خاص مشغول هستند.
,مردم جنوب ایران همچون گذشتگان خود اشیایی از جنس سفال می سازند و آن ها را با نقوش ساده؛ اما زیبا تزیین می کنند، مردم میناب مجسمه های گلی را به شکل آدمک و حیوانات می سازند؛ این مجسمه ها گاه به عنوان " توتم" مورد احترام بوده اند و گاه به عنوان وسیله بازی کودکان مورد استفاده قرار می گیرند.
,مجسمه های گلی به شکل حیوانات در گویش محلی نام های مختلفی دارند مثلا مجسمه میمون به اسم"انتَرَکو" سمور "راژگو" اسب "اسپکو" شتر هم با نام "اِشتُرَکو" شناخته می شود.
,اِشتُرَکو یا همان شتر یکی از پر طرفدارترین مجسمه های گلی در میناب بوده که امروزه بعنوان صنعت کهن مردم میناب گردشگران بسیاری را از سایرکشورها به خود مجذوب کرده است.
,علی فخاری، مشهور به علی حبیب تنها سفالگر شهرستان میناب می گوید: برای ساخت هنرهای دستی از قبیل مجسمه های گلی زمان کمتری نسبت به ساخت کوزه و جهله و گشته سوز و سرقلیان صرف می شود و با توجه به مشتریان محدود بیشتر توسط زنان قدیمی این روستا ساخته می شود.
,به گفته این سفالگر، مجسمه های گلی در شکل و شمایل مختلف توسط یک بانوی مینابی ساکن روستای شاه منصوری مشهور به سرکورَوُن ساخته و برای انداختن در کوره تحویل ما می دهد و بعد از 2 روز از کوره بیرون آورده و بعد از خنک شدن و رنگ زدن آن ها روانه باز می شود.
,مجسمه های گلی در قیمت های مختلف به فروش می رسد و اغلب گردشگران و مهمانان نوروزی از این هنر های دستی استقبال می کنند.
,روستاهای حکمی، بهمنی و شهوار مرکز تهیه و ساخت مجسمه های گلی در شهرستان میناب هستند.
,انتهای پیام/ح
]
ارسال دیدگاه