به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از شیرازه؛ عذرخواهی تا چند سال پیش واژه غریبی در ادبیات سیاسی ایران بود. مردم هر از چند گاهی می شنیدند که مسئولین در شرق آسیا یا اروپا از مردم خود به خاطر مشکلات ایجاد شده عذرخواهی می کنند حالا اما چند سالی است که این فرهنگ عذرخواهی در میان مسئولان کشورمان نیز رواج یافته است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, شیرازه,
رواج این فرهنگ درست را می‌توان نوعی بلوغ سیاسی در میان مسئولان دانست که متوجه شدند بر حسب وظیفه باید مردم را تکریم کنند و احترامشان را نگه دارند. چون آن ها خدمتگذار ملت هستند و چنان چه قصوری در انجام وظیفه داشته اند علاوه بر جبران آن باید از مردم هم بابت کاستی رخ داده معذرت خواهی کنند.
از همین رو جامعه نیز انتظار دارد، اگر سازمان، کارکنان یا شخص مدیر بابت انجام وظیفه قصوری داشته، بدون این که مشکلات را حاشا کند و با توجیهات گوناگون، مسئله را ماله کشی کند، باشهامت و بی منت از مردم طلب بخشش کند و الیته در عذرخواهی خود صادق باشد و متعهدانه در پی جبران برآید.
مدیران اما به خوبی می دانند معذرت خواهی یک مدیر تنها یک تصمیم فردی نیست، بلکه یک تصمیم سیاسی هم هست. و عذرخواهی در انظار عمومی ریسک زیادی دارد و اگر درست و حساب شده و به موقع انجام نگیرد می تواند آینده مدیر یا سازمان را نابود کند. لذا زمانی حاضر می شوند در برابر عموم معذرت خواهی کنند که مطمئن باشند هزینه های این عذرخواهی از هزینه های عذرخواهی نکردن کمتر خواهد بود.
بر همین مبنا، رصد آرشیو رسانه ها نشان می دهد که مدیران دولت روحانی تاکنون بیش از انگشتان دو دست از مردم بخاطر کوتاهی و قصور پیش آمده در مسیر خدمت رسانی عذرخواهی کرده اند و در این راه برخی وزرا حتی به تنهایی چند بار مقابل دوربین رسانه ملی واژه «از مردم عذرخواهی می کنیم» را تکرار کرده اند. در این بین رسانه ها هم که تا چند سال اخیر کلمه عذرخواهی را تیتر نکرده بودند، با درشت نمایی و قهرمان سازی از عذرخواهان، این شیوه مدیریتی را به رخ رقبای سیاسی کشیدند.
اما عذرخواهی به معنی واقعی کلمه چیست؟ آیا هزینه ای هم دارد؟ از نظر بین‌المللی و دیپلماتیکی عرف است اگر کشوری در قبال یکی از موضوعات بین‌المللی عذرخواهی کند، مجبور است هزینه های مربوط به آن را هم بپردازد. در بعد داخلی نیز، عذرخواهی معنای خاصی دارد. قطعا یک عذرخواهی خوب باید به گونه‌ای باشد که یک شنونده باور کند که مدیر واقعا پشیمان است و تقاضای بخشش می کند. این گونه عذرخواهی‌ها شامل اجزای زیر هستند:پذیرفتن اشتباه، به عهده گرفتن مسوولیت‌های ناشی از آن اشتباه، اظهار پشیمانی و نهایتا تعهد تکرار نشدن آن اشتباه.
آیا وزرای دولت و مدیران در عذرخواهی خود صداقت دارند و معذرت خواهی آن ها یعنی اظهار شرمندگی در برابر یک خطا و تلاش در جهت جبران آن و متعهد شدن به عدم تکرار چنین تقصیری؟! واقعیت این است که عذرخواهی کردن نباید صوری باشد چون در این صورت دیگر اثربخشی ندارد. مردم باید در عمل اصلاح روش و شیوه مسئولان را ببینند وگرنه عذرخواهی تنها کار تشریفاتی محسوب می شود.
وزیر راه و شهرسازی در حادثه قطار سمنان- مشهد چند روز از ماجرا بخاطر این که از مردم عذرخواهی نکرده بود عذرخواهی کرد! و روز یکشنبه در جریان استیضاح دومش دوباره عذرخواهی کرد! آیا این شیوه درخواست بخشش از مردم واقعی است یا نمایشی برای اقناع افکار عمومی؟
عذرخواهی ژنرال های حسن روحانی این روزها بیشتر شبیه این ماجراست؛ یک شرکت خدمات رسان شهری اقدام به حفاری پیاده رو که مسیر رفت و آمد عابران پیاده است می کند و پارچه نوشته ای را در حوالی آن حفاری نصب و از شهروندان عذرخواهی می کند اما شب ها یک چراغ هشدار در مکان حفاری نصب نمی کند و پروژه ای که قراراست ظرف سه ماه به سرانجام برسد در یک سال به اتمام نمی رسد. آن پارچه نوشته حاوی عذرخواهی هم هر روز در معرض باد و باران و آفتاب کم رنگ و کم رنگ ترمی شود.
از همین رو جامعه نیز انتظار دارد، اگر سازمان، کارکنان یا شخص مدیر بابت انجام وظیفه قصوری داشته، بدون این که مشکلات را حاشا کند و با توجیهات گوناگون، مسئله را ماله کشی کند، باشهامت و بی منت از مردم طلب بخشش کند و الیته در عذرخواهی خود صادق باشد و متعهدانه در پی جبران برآید.
مدیران اما به خوبی می دانند معذرت خواهی یک مدیر تنها یک تصمیم فردی نیست، بلکه یک تصمیم سیاسی هم هست. و عذرخواهی در انظار عمومی ریسک زیادی دارد و اگر درست و حساب شده و به موقع انجام نگیرد می تواند آینده مدیر یا سازمان را نابود کند. لذا زمانی حاضر می شوند در برابر عموم معذرت خواهی کنند که مطمئن باشند هزینه های این عذرخواهی از هزینه های عذرخواهی نکردن کمتر خواهد بود.
بر همین مبنا، رصد آرشیو رسانه ها نشان می دهد که مدیران دولت روحانی تاکنون بیش از انگشتان دو دست از مردم بخاطر کوتاهی و قصور پیش آمده در مسیر خدمت رسانی عذرخواهی کرده اند و در این راه برخی وزرا حتی به تنهایی چند بار مقابل دوربین رسانه ملی واژه «از مردم عذرخواهی می کنیم» را تکرار کرده اند. در این بین رسانه ها هم که تا چند سال اخیر کلمه عذرخواهی را تیتر نکرده بودند، با درشت نمایی و قهرمان سازی از عذرخواهان، این شیوه مدیریتی را به رخ رقبای سیاسی کشیدند.
اما عذرخواهی به معنی واقعی کلمه چیست؟ آیا هزینه ای هم دارد؟ از نظر بین‌المللی و دیپلماتیکی عرف است اگر کشوری در قبال یکی از موضوعات بین‌المللی عذرخواهی کند، مجبور است هزینه های مربوط به آن را هم بپردازد. در بعد داخلی نیز، عذرخواهی معنای خاصی دارد. قطعا یک عذرخواهی خوب باید به گونه‌ای باشد که یک شنونده باور کند که مدیر واقعا پشیمان است و تقاضای بخشش می کند. این گونه عذرخواهی‌ها شامل اجزای زیر هستند:پذیرفتن اشتباه، به عهده گرفتن مسوولیت‌های ناشی از آن اشتباه، اظهار پشیمانی و نهایتا تعهد تکرار نشدن آن اشتباه.
آیا وزرای دولت و مدیران در عذرخواهی خود صداقت دارند و معذرت خواهی آن ها یعنی اظهار شرمندگی در برابر یک خطا و تلاش در جهت جبران آن و متعهد شدن به عدم تکرار چنین تقصیری؟! واقعیت این است که عذرخواهی کردن نباید صوری باشد چون در این صورت دیگر اثربخشی ندارد. مردم باید در عمل اصلاح روش و شیوه مسئولان را ببینند وگرنه عذرخواهی تنها کار تشریفاتی محسوب می شود.
وزیر راه و شهرسازی در حادثه قطار سمنان- مشهد چند روز از ماجرا بخاطر این که از مردم عذرخواهی نکرده بود عذرخواهی کرد! و روز یکشنبه در جریان استیضاح دومش دوباره عذرخواهی کرد! آیا این شیوه درخواست بخشش از مردم واقعی است یا نمایشی برای اقناع افکار عمومی؟
عذرخواهی ژنرال های حسن روحانی این روزها بیشتر شبیه این ماجراست؛ یک شرکت خدمات رسان شهری اقدام به حفاری پیاده رو که مسیر رفت و آمد عابران پیاده است می کند و پارچه نوشته ای را در حوالی آن حفاری نصب و از شهروندان عذرخواهی می کند اما شب ها یک چراغ هشدار در مکان حفاری نصب نمی کند و پروژه ای که قراراست ظرف سه ماه به سرانجام برسد در یک سال به اتمام نمی رسد. آن پارچه نوشته حاوی عذرخواهی هم هر روز در معرض باد و باران و آفتاب کم رنگ و کم رنگ ترمی شود.
رواج این فرهنگ درست را می‌توان نوعی بلوغ سیاسی در میان مسئولان دانست که متوجه شدند بر حسب وظیفه باید مردم را تکریم کنند و احترامشان را نگه دارند. چون آن ها خدمتگذار ملت هستند و چنان چه قصوری در انجام وظیفه داشته اند علاوه بر جبران آن باید از مردم هم بابت کاستی رخ داده معذرت خواهی کنند.
از همین رو جامعه نیز انتظار دارد، اگر سازمان، کارکنان یا شخص مدیر بابت انجام وظیفه قصوری داشته، بدون این که مشکلات را حاشا کند و با توجیهات گوناگون، مسئله را ماله کشی کند، باشهامت و بی منت از مردم طلب بخشش کند و الیته در عذرخواهی خود صادق باشد و متعهدانه در پی جبران برآید.
مدیران اما به خوبی می دانند معذرت خواهی یک مدیر تنها یک تصمیم فردی نیست، بلکه یک تصمیم سیاسی هم هست. و عذرخواهی در انظار عمومی ریسک زیادی دارد و اگر درست و حساب شده و به موقع انجام نگیرد می تواند آینده مدیر یا سازمان را نابود کند. لذا زمانی حاضر می شوند در برابر عموم معذرت خواهی کنند که مطمئن باشند هزینه های این عذرخواهی از هزینه های عذرخواهی نکردن کمتر خواهد بود.
بر همین مبنا، رصد آرشیو رسانه ها نشان می دهد که مدیران دولت روحانی تاکنون بیش از انگشتان دو دست از مردم بخاطر کوتاهی و قصور پیش آمده در مسیر خدمت رسانی عذرخواهی کرده اند و در این راه برخی وزرا حتی به تنهایی چند بار مقابل دوربین رسانه ملی واژه «از مردم عذرخواهی می کنیم» را تکرار کرده اند. در این بین رسانه ها هم که تا چند سال اخیر کلمه عذرخواهی را تیتر نکرده بودند، با درشت نمایی و قهرمان سازی از عذرخواهان، این شیوه مدیریتی را به رخ رقبای سیاسی کشیدند.
اما عذرخواهی به معنی واقعی کلمه چیست؟ آیا هزینه ای هم دارد؟ از نظر بین‌المللی و دیپلماتیکی عرف است اگر کشوری در قبال یکی از موضوعات بین‌المللی عذرخواهی کند، مجبور است هزینه های مربوط به آن را هم بپردازد. در بعد داخلی نیز، عذرخواهی معنای خاصی دارد. قطعا یک عذرخواهی خوب باید به گونه‌ای باشد که یک شنونده باور کند که مدیر واقعا پشیمان است و تقاضای بخشش می کند. این گونه عذرخواهی‌ها شامل اجزای زیر هستند:پذیرفتن اشتباه، به عهده گرفتن مسوولیت‌های ناشی از آن اشتباه، اظهار پشیمانی و نهایتا تعهد تکرار نشدن آن اشتباه.
آیا وزرای دولت و مدیران در عذرخواهی خود صداقت دارند و معذرت خواهی آن ها یعنی اظهار شرمندگی در برابر یک خطا و تلاش در جهت جبران آن و متعهد شدن به عدم تکرار چنین تقصیری؟! واقعیت این است که عذرخواهی کردن نباید صوری باشد چون در این صورت دیگر اثربخشی ندارد. مردم باید در عمل اصلاح روش و شیوه مسئولان را ببینند وگرنه عذرخواهی تنها کار تشریفاتی محسوب می شود.
وزیر راه و شهرسازی در حادثه قطار سمنان- مشهد چند روز از ماجرا بخاطر این که از مردم عذرخواهی نکرده بود عذرخواهی کرد! و روز یکشنبه در جریان استیضاح دومش دوباره عذرخواهی کرد! آیا این شیوه درخواست بخشش از مردم واقعی است یا نمایشی برای اقناع افکار عمومی؟
عذرخواهی ژنرال های حسن روحانی این روزها بیشتر شبیه این ماجراست؛ یک شرکت خدمات رسان شهری اقدام به حفاری پیاده رو که مسیر رفت و آمد عابران پیاده است می کند و پارچه نوشته ای را در حوالی آن حفاری نصب و از شهروندان عذرخواهی می کند اما شب ها یک چراغ هشدار در مکان حفاری نصب نمی کند و پروژه ای که قراراست ظرف سه ماه به سرانجام برسد در یک سال به اتمام نمی رسد. آن پارچه نوشته حاوی عذرخواهی هم هر روز در معرض باد و باران و آفتاب کم رنگ و کم رنگ ترمی شود.
, از همین رو جامعه نیز انتظار دارد، اگر سازمان، کارکنان یا شخص مدیر بابت انجام وظیفه قصوری داشته، بدون این که مشکلات را حاشا کند و با توجیهات گوناگون، مسئله را ماله کشی کند، باشهامت و بی منت از مردم طلب بخشش کند و الیته در عذرخواهی خود صادق باشد و متعهدانه در پی جبران برآید.
مدیران اما به خوبی می دانند معذرت خواهی یک مدیر تنها یک تصمیم فردی نیست، بلکه یک تصمیم سیاسی هم هست. و عذرخواهی در انظار عمومی ریسک زیادی دارد و اگر درست و حساب شده و به موقع انجام نگیرد می تواند آینده مدیر یا سازمان را نابود کند. لذا زمانی حاضر می شوند در برابر عموم معذرت خواهی کنند که مطمئن باشند هزینه های این عذرخواهی از هزینه های عذرخواهی نکردن کمتر خواهد بود.
بر همین مبنا، رصد آرشیو رسانه ها نشان می دهد که مدیران دولت روحانی تاکنون بیش از انگشتان دو دست از مردم بخاطر کوتاهی و قصور پیش آمده در مسیر خدمت رسانی عذرخواهی کرده اند و در این راه برخی وزرا حتی به تنهایی چند بار مقابل دوربین رسانه ملی واژه «از مردم عذرخواهی می کنیم» را تکرار کرده اند. در این بین رسانه ها هم که تا چند سال اخیر کلمه عذرخواهی را تیتر نکرده بودند، با درشت نمایی و قهرمان سازی از عذرخواهان، این شیوه مدیریتی را به رخ رقبای سیاسی کشیدند.
اما عذرخواهی به معنی واقعی کلمه چیست؟ آیا هزینه ای هم دارد؟ از نظر بین‌المللی و دیپلماتیکی عرف است اگر کشوری در قبال یکی از موضوعات بین‌المللی عذرخواهی کند، مجبور است هزینه های مربوط به آن را هم بپردازد. در بعد داخلی نیز، عذرخواهی معنای خاصی دارد. قطعا یک عذرخواهی خوب باید به گونه‌ای باشد که یک شنونده باور کند که مدیر واقعا پشیمان است و تقاضای بخشش می کند. این گونه عذرخواهی‌ها شامل اجزای زیر هستند:پذیرفتن اشتباه، به عهده گرفتن مسوولیت‌های ناشی از آن اشتباه، اظهار پشیمانی و نهایتا تعهد تکرار نشدن آن اشتباه.
آیا وزرای دولت و مدیران در عذرخواهی خود صداقت دارند و معذرت خواهی آن ها یعنی اظهار شرمندگی در برابر یک خطا و تلاش در جهت جبران آن و متعهد شدن به عدم تکرار چنین تقصیری؟! واقعیت این است که عذرخواهی کردن نباید صوری باشد چون در این صورت دیگر اثربخشی ندارد. مردم باید در عمل اصلاح روش و شیوه مسئولان را ببینند وگرنه عذرخواهی تنها کار تشریفاتی محسوب می شود.
وزیر راه و شهرسازی در حادثه قطار سمنان- مشهد چند روز از ماجرا بخاطر این که از مردم عذرخواهی نکرده بود عذرخواهی کرد! و روز یکشنبه در جریان استیضاح دومش دوباره عذرخواهی کرد! آیا این شیوه درخواست بخشش از مردم واقعی است یا نمایشی برای اقناع افکار عمومی؟
عذرخواهی ژنرال های حسن روحانی این روزها بیشتر شبیه این ماجراست؛ یک شرکت خدمات رسان شهری اقدام به حفاری پیاده رو که مسیر رفت و آمد عابران پیاده است می کند و پارچه نوشته ای را در حوالی آن حفاری نصب و از شهروندان عذرخواهی می کند اما شب ها یک چراغ هشدار در مکان حفاری نصب نمی کند و پروژه ای که قراراست ظرف سه ماه به سرانجام برسد در یک سال به اتمام نمی رسد. آن پارچه نوشته حاوی عذرخواهی هم هر روز در معرض باد و باران و آفتاب کم رنگ و کم رنگ ترمی شود.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه