ضرب و شتم تکنسین های اورژانس در نورآباد بی شرمانه است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نور آنلاین چندی پیش خبری در خروجی سایت خبری تحلیلی نورآنلاین با موضوع ضرب و شتم تکنسین های اورژانس شهر نورآباد منتشر شد حال یکی از شهروندان نورآبادی به نام سعید کوه پیما در واکنش به این رفتار نوشت:

وَ مَنْ أَحْیَاهَا فَکَأَنَّمَا أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعًا

این ایه از قران مجید خط مشی و سیاست کلی در روند کاری اورژانس 115 و در کل درمان است.

هر کس یکی را احیا کند، گویا همه مردم را احیا کرده است.

در مورد این جمله جملات زیبا بسیار خوانده ایم، اما روزگاری است که این جملات فقط بر کاغذ میدرخشند و لاغیر....
روزگاری است که فقط زیبا حرف میزنیم، رفتارمان خجالت آور است، مایه سرافکندگی است، بیشرمانه است.

رفتاری که با عباس عربی و پرسنل اورژانس 115 شهرستان ممسنی که جهت یاری و نجات جان  کسانی که دچار سانحه رانندگی شده اند از طرف همراهان افراد مجروح چیزی نیست که برای این افراد تازگی داشته باشد، بسیار از این زخمها بر تن این غیور مردان بی ادعای عرصه خدمت نشسته، شکستن دست یکی دیگر از همکاران پارسال همین مواقع و.....

ما مردمی هستیم که عادت داریم دیگران را مسبب اشتباه و گناه خود بدانیم، دیگران باید تاوان اشتباه ما را پس بدهند، وقتی شما نقض مقررات رانندگی میکنی و جان خود و دیگر شهروندانی که متاسفانه مسیر راهشان در جایی با شما مشترک میگردد را به خطر می اندازید، رفتارتان خجالت آور است، وقتی با رفتارتان به حریم امنیت و سلامتشان وارد میشوید، مایه ی سرافکندگی هستید و وقتی کسانی برای کمک به سمت شما می آیند و شما با سنگ و چوب و چماق از آنها استقبال میکنید رفتارتان بی شرمانه است.

کاری میکنید که خوبی و محبت بی معنا گردد.باعث میشوید که فردی که با تمام وجودش در ازای چندر غازی که ارزش بیان هم ندارد بر بالین تو حاضر شود.اما وجودش کم کم در پشت ناسپاسی ها و رفتارهای بیشرمانه تو کمرنگ میگردد.

افرادی که در ازای چندر غازی که با هزاران کم و کاستی و منت و ایذا و تحقیر به دستش میرسد برده و غلام من و شما نیست، ناجی و احیا کننده من و شماست، شرح وظایفی دارد، در رسیدگی به مجروحینش اولویت بندی هایی وجود دارد، همه چیز بر اساس حساب و کتاب است، ممکن است وقتی تو داری از شکستن دستت ناله میکنی دیگری جانش به کسری از ثانیه جهت رسیدگی بند باشد......

هدف از گفتن این حرفها و درد دلها این نیست که فقط بخوانیم و کمی متاثر شویم و کمی بعد فراموش کنیم.

امیدوارم هر فردی با خواندن این یادداشت کمی در جهت پیشرفت فرهنگی شهرستانمان قدمی مثبت بردارد زیرا فرهنگ سازی چیزی نیست که از مسوولین انتظار انجام آن را داشته باشیم بلکه این خود ما مردم هستیم که ایده ال های فرهنگی یک جامعه را میسازیم.