به هوش ، مردمان نگرانند!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از ائل پرس , داستان اختلاف میان اعضای شورای شهر تبریز، داستان دیروز وامروز نیست، از همان ابتدای کار که اعضای شورا دور یک میز نشستند، زمزمه هایی ازاختلاف به گوش می رسید، از همان روزهای اول یارگیری شروع شد تا هر کسی بتواند قدرت لابی گری خود را محک بزند. انتخاب رئیس شورا و بعد هم انتخاب شهردار، شورا را به چند طیف تقسیم کرد، ابتدا دو طیف اقلیت و اکثریت و بعد روند جابه جایی افراد فیمابین دو طیف به راه افتاد.

 دو طیفی شدن شورا و حال می توان گفت چند طیفی شدن شورا و گاه تشکیل طیف تک نفری را در صورتی شاهدهستیم که اکثریت اعضای شورا در تبلیغات انتخاباتی خود نسبت به وحدت عمل، تاکیدفراوان داشتند. شورا همانطور که از عنوانش پیداست، طبیعتا جمعی است از افراد  و سلایق مختلف و یا متعلق به طیف های سیاسی متفاوت و گاه افراد مستقل(!)  که باید دور یک میز برای مردمان و شهروندان شهر خودتصمیم ساز و تصمیم گیر باشند و در این میان افراد باید مصلحت جمع و مردم را برمنافع و مصالح شخصی و گروهی ترجیح دهند، اگر نه نمی توانند در قامت نماینده مردم،حق رای و امانت مردم را ادا کرده باشند.

همانطور که برخی معتقدند،  اختلافات اعضای شورای شهر پس ازانتخاب شهردار و کش و قوس امضای حکم شهردار از سوی وزیر کشور، تبدیل به آتش زیرخاکستر شد و متاسفانه بعد از آن زمان این آتش زیر خاکستر در مراحل مختلف به اشکال مختلف و از سوی افراد مختلف خود را بروز می دهد و تنها ترین تاثیری که داردبازماندن نهاد شورا از  عمل به وظایف اصلی خوداست.

نظرات هر یک اعضای شورا در جای خود محترم است و باید فرصت مطرح شدن و بحث درباره آن وجود داشته باشد، اما آنچه اکنون ضروری تر به نظر می رسد دوری از تنش و اختلاف است. ذکر این نکته ضروری است که رفتار هریک از اعضای شورا وسخنان آنان زیر ذره بین مردم و رسانه ها قرار دارد، پس باید  اعضا نسبت به برخی سخنان و رفتارها تجدید نظر داشته باشند و از طرفی مدیریت جلسات شورا به نحوی صورت گیرد که اعضای شورا رضایت حداکثری داشته باشند و این ها نتیجه ای نخواهد داشت جز همدلی بیشتر در جهت رفع مشکلات مردم و پیشبرد اهداف تعیین شده.

مردمان تبریز تجربه تلخ شورای شهر دوم را همچنان در خاطردارند و اینبار نیز امانت اعتماد خود را در دست 21 تن از اعضای سپرده اند تا حلال مشکلاتشان باشند نه اینکه با دمیدن در تنور اختلاف و بازی کردن در پازل طراحی شده این و آن، نمک بر زخم دیرین "رای مردمان بستان و بار دیگر به وقت انتخابات به سراغ مردمان رو" باشند. سخن در این باب بسیار است و نمی توان در این مقال حق مطلب را ادا کرد.

در پایان باید گفت این نوشتار به هیچ وجه قصد تعیین مقصر و اینکه چه کسانی در روند کار شورا تفرقه اکنی می کنند، را نداشته و ندارد و صرفا ازباب توجه به دردی است که این روزها بیش از پیش احساس می شود.