به عمل کار برآید

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سرویس تریبون آزاد «لاهیجان»، بیژن محمدعلی پور شرفشاده مدرس دانشگاه و معاون برون مرزی صداو سیمای گیلان با اشاره به برف لاهیجان نوشت:

درحالی که ۷۲ ساعت قبل، هواشناسی و بخش خبری صدا وسیمای گیلان بارش برف در لاهیجان را پیش بینی و هشدار های لازم را به مسئولین ذی ربط اعلام کرده بود ولی متاسفانه بارش این نعمت الهی ۴۰ سانتی متری، این شهر را فلج و به یک منطقه شبه جنگی! تبدیل کرد به طوری که پس از گذشت کمتر از ده ساعت از ریزش برف، نود(۹۰) درصد از برق و آب شهر قطع، کلیه فعالیت اصناف مختلف و بازار تعطیل و ترددکلیه خودروها در شهر مختل شد و هیچ وسیله نقلیه عمومی در شهر حضور نداشت. اکثر نانوایی ها پخت نداشتند و برف خیابان و کوچه ها به کلی شهر را قفل کرده بود.
۲۴ ساعت بعد، شاخه های شکسته ی درختان در کنار تلی از برف حاشیه خیابان و کوچه ها و عبور مردم از وسط خیابان ها تصویر یک شهر جنگ زده را در اذهان، ترسیم و تداعی می نمود، تعدادی از خودروهای شهرداری و اداره برق  با کارگران بی انگیزه ی ناشی از عدم دریافت حقوق معوقه چندماهه به صورت نمایشی در شهر تردد می کردند و خبری از حضور فیزیکی مسئولین در شهر نبود تا حداقل دل مردم از دیدن سیمای گل انداخته و توفیق مصاحبت و مجالست با آنها خوش شود!

تلفن مراکز امدادی از جمله اداره برق یا اشغال بود یا کسی پاسخگو نبود که این کنش منجر به واکنش و تجمع مردم عاصی جلوی اداره برق شد که هر لحظه آبستن اتفاق امنیتی و ایجاد خوراک تبلیغاتی برای بوق های مسموم شبکه های ماهواره ای معاند بود.
۳۶ بعد به دنبال تشدید اعتراضات عمومی مردم و هجوم استمداد طلبی به نماینده و امام جمعه، تریبون نماز جمعه تبدیل به محمل اعتراض و انتقاد  شدید نماینده مردم و امام جمعه شهر به بی تدبیری مسئولین در ایجاد این بحران شد و وزیر کشور در جریان امر قرار داده شد.
پس از گذشت ۶۰ ساعت از بارش برف، هنوز هم برق و آب  و خطوط مخابراتی بعضی از مناطق شهری و روستایی قطع است، تردد خودروها به کندی صورت می گیرد به طوری که مسیر نیم ساعته لاهیجان به رشت پنج ساعت طول می کشد و تلی از برف در خیابان و کوچه ها دیده می شود و اوضاع به حال عادی برنگشته و این درحالی است که اگر مسئولین ستاد بحران شهرستان در همان شب اول بارش برف فقط چند ماشین سنگین را به خیابان ها روانه می کردند که تا صبح فقط در شهر تردد نمایند، ۵۰ ماشین سنگین باری را مامور می کردند که از لب دریا ماسه ی مجانی را حمل و روی کف خیابان ها پخش کنند، چند ماشین را مامور ریختن نمک روی سطح خیابان می نمودند، اصناف به نانوایی ها و مغازه ها حکم می کردند که باید تحت هر شرایط فعالیت نمایند و بر این امر نظارت می نمودند و فقط کارگران شهرداری تا صبح در شهر فعالیت می کردند و مسئولین محترم هم با اتخاذ مدیریت مدبرانه و جهادی به جای کار ستادی در جای گرم و نرم و صدور بخشنامه و دستور اداری و مشغول کردن فکر خود برای موضوع انتخابات آتی و حداقل استفاده از تجارب شهرهای برف خیز با لباس کار در کنار آنها حضور می یافتند، شاید جلوی این بحران مصنوعی ناشی از بی تدبیری و عاصی کردن مردم در ایام خوش جشن انقلاب گرفته می شد….

بارش این نعمت الهی حداقل یک دستاورد  مهم داشت و آن هم این که: “واقعا امیدی به تدبیر مسئولین این شهر نیست ” و حرف آخر این که “به عمل کار برآید به سخندانی نیست”.

پایان پیام/