قهرمانان بی‌ادعا

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی آستان‌خبر؛ کوثر زنگنه در یادداشتی درباره ایثارگری شهدای آتش‌نشان نوشت:

به کدامین وظیفه به جهنمی پا می‌گذارند که نمی‌دانند برگشتی دارد یه نه؟ به کدامین قانون نانوشته به یاری امیدهایی می‌روند که فاصله‌ای با خاکستر شدن ندارند؟ و به کدامین  امید آرمان‌های خود را پیشکش زبانه‌های آتش می‌کنند؟ آری این آدمیان خاکی قانون‌های نانوشته را به‌گونه‌ای می‌نویسند که هیچ پاک‌کنی توانای پاک کردن آن‌ها را ندارد و هیچ قلمی توانایی تغییر آن‌ها را.

و آتش‌نشان واژه‌ای که تمام وجود آتش را به لرزه درمی‌آورد اما خود نیز همیشه بیمی را در دل دارد که کی، کجا و در میانه‌های کدام آتش پیمانه‌ی عمرش لبریز می‌شود و آتش را به سکوت وا‌می‌دارد.

آتش‌نشان فداکاری که تمام واقعیت‌های درون دل آن آتش را می‌داند، او می‌داند که با پا گذاشتن در دل آن آتش چیزی جز تازیانه‌های شعله، بدن او را نوازش نخواهد کرد و باز هم او می‌داند که اگر اسیر در زندانی شود که شعله‌های آتش، زندانبان اوست دیگر هیچ امیدی برای آزادی وجود نخواهد داشت.

اما می‌رود، می‌رود و خود را در گروی تمام آن آدمیان اسیر، در دستان آتش می‌گذارد  تا شاید آتش آن آدمیان بی‌گناه را رها کند اما گاهی آتش آن‌قدر بی‌رحم و سنگ دل می‌شود که حتی گرمای وجودش هم نمی‌تواند، دل سنگی‌اش را ذوب کند و در این هنگام است که شیشه‌ی عمر آتش‌نشان شروع به ترک خوردن می‌کند و قطره‌قطره وجودش درون آتش می‌سوزد و گاهی هم مانند آن پلاسکوی بی‌رحم علاوه برگرفتن جان او جسم او را هم نیز با سختی فراوان در آغوش خود می‌فشارد.

در این زمان است که آتش‌نشان همان فرشته‌ی قرمز پوش  با آن حال که بال‌هایش سوخته است اما تا اوج آسمان پر می‌کشد و خود را به والاترین درجه‌ی انسانیت یعنی شهادت می‌رساند.

در این امتحان بذل جان را ببینید                                 گل‌افشانی ارغوان را ببینید

فروریخت دل‌های عشاق، افسوس                              شکست دل و استخوان را ببینید

به‌جز شعله بر تن نکردند                                            دلیران، یلان، عاشقان را ببینید

اگر شور غواص‌ها را ندیدید                                       شهیدان آتش‌نشان را ببینید

انتهای پیام/