موسی(ع) هم در راه بهشت شلاق به دست شد!!!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از اصفهان بیدار، موسی علیه السلام نزد مردم ساحر شد و مردم از مارها ترسیدند. و موسی علیه السلام ترس خفیفی در دلش احساس کرد که مبادا مردم گمراه شوند (طه،۶۷). سبب ترس مردم یقین نداشتن به موسی علیه السلام بود نه مارها؛ پس چرا موسی علیه السلام ترس احساس کرد؟ ترس وی از خود نبود بلکه این بود که مبادا مردم گمراه شوند. سلک و روش پیامبر بزرگوار ما نیز این بوده که از گمراهی مردم ترس به دل داشتند. آیا موسی علیه السلام بیکار بوده که به فکر دین مردم بوده است؟!! آیا موسی علیه السلام شلاق به دست گرفته بود برای بردن مردم به سمت حق؟ خیر؛ اما گزینه جایگزین برای ارائه به مردم را داشت.

نه ما موسی هستیم و نه مدیران ما گزینه ای همچون موسی دارند. اما سوال اینجاست که وزارت یا همان خوابگاه فرهنگ و ارشاد ما که شلاق به دست نگرفته است؛ گزینه یپیشنهادیش برای هدایت مردم به سمت بهشت چیست؟ آیا اصلا ترسی به دل دارند؟ کاملا درست است، که شلاق به دست گرفتن جلوی مردم غلط می باشد، اما باید دید موسی علیه السلام ترس دل خود را چگونه تسکین داد؟ ترسی که از سر دغدغه او برای هدایت جامعه اش بود نه از سر بیکاری!!! موسی علیه السلام با ارائه گزینه خود در مقابل ساحران سبب هدایت مردم شد. خوابگاه فرهنگ و ارشاد گزینه ی پیشنهادی اش به جای شلاق چیست؟ مطمئنا دولت و جامعه ما اگر گزینه پیشنهادی برای مردم نداشته باشد؛ گزینه های روی میز اوباما مردم را به سمت خود خواهد کشید!!! زمانی که فردی برای خرید اتومبیل به نمایشگاه اتومبیل می رود، فروشنده گزینه های ماشین های مختلف را به این فرد نشان می دهد. ماشینی نظر فرد را جلب می کند که گزینه های پیشنهادی بیشتری داشته باشد. فضای فرهنگی کشور ما نیز نیاز به گزینه های پیشنهادی دارد. پس از آن حق انتخاب با مردم است. غذاهای فرهنگی مختلفی را باید سر سفره مردم گذاشت؛ از سلامت همگی آنها نیز باید مطمئن بود. والا غذاهای مسموم، سفره فرهنگ مردم را پر خواهند کرد. گاهی بیدار کردن یک جامعه از صدها ضربه شلاق دردناک تر است. اکنون چه کنیم که زدن حرف حق؛ شلاق تلقی می شود؟!؟! اگر در حوزه فرهنگ عمومی و بسیاری مسائل دیگر قبول داریم که بحران در پیش داریم این را نیز باید بپذیریم که رفع بحران، انقلابی قوی تر از بحران موجود را می طلبد. در یک انقلاب ممکن است برخی افراد پریشان شوند. البته این افراد زمانی که منافع خود را در خطر ببینند حتما موضع محکمی خواهند گرفت. باکی نیست که این رفتارها وجود دارد. سابقه تاریخی این رفتارها کم نیست. درست نیست بگوییم چون در شهر ما بیمارستان وجود دارد پس همگی خود را به دره پرتاب کنیم!!! آزادی مردم نیز قابل احترام است. حق دخالت نیز از آن کسی نیست. اما آنچه مهم است در اختیار گذاشتن گزینه های مختلف برای مردم است. اگر قبول کرده ایم که کشور اسلامی است گزینه پیشنهادی برای سرگرمی اسلامی مردم، پوشش اسلامی مردم، رسانه اسلامی مردم، تفریح اسلامی مردم و …چیست؟ مردم مجبور نیستند یک گزینه را قبول کنند؛ اگر از ظرفیت دین استفاده نشود و به پرسش های مردم پاسخ داده نشود، بحران دیگری در راه خواهد بود. استبداد رای در یک انتخاب، بوی شلاق می دهد؛ نه دغدغه مند بودن برای ارائه گزینه های انتخابی. حال حرف حق کجایش بوی شلاق می دهد؟ این ما هستیم که بوی شلاق می دهیم نه دین.

_____________

نواب همتیان