دستگیری از محرومان کار اصلی حسین بود/ برای مادرانی که فرزندانشان مفقود الاثر هستند دعا میکنم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اشراق۲۴،امنیت و آرامش امروز جامعه ایران مرهون رشادت و ایثار جوانانی است که به قیمت جان خود در مقابل متجاوزان ایستادند. خانواده این شهدا گرانبها ترین داشته زندگی خود را به اسلام و کشور تقدیم کردند و وظیفه همه ما دلجویی از آنهاست.

صبح امروز به همراه تعدادی از خواهران حوزه مقاومت بسیج خدیجه کبری(س)شهر قیدار برای انجام این وظیفه خطیر  رهسپار شدم تا از خانواده یکی از شهیدان دفاع مقدس با تقدیم هدیه ای ناقابل دلجویی کنیم.

مادر شهید با رویی گشاده از میهمانانش پذیرایی می کند. او از پنجمین فرزندش سخن می گوید. فرزندی که در سالهای آغاز جوانی لایق درجه رفیع شهادت شد. ایمان و اعتقاد این جوان به درجه ای رسیده بود که بتواند مرگ با افتخار و در راه دفاع از ارزش ها و کشورش را بر زندگی دنیا ترجیح دهد.

حاج خانم به غیر از حسین،  چهار پسر و دودختر دیگر دارد که البته یک پسرش به علت برق گرفتگی از دنیا رفته است، وی در مورد فرزند شهیدش گفت: حسین در ۸خردادماه سال۴۵ در روستای زرند از توابع بخش مرکزی شهرستان خدابنده در یک خانواده مذهبی به دنیا آمد.

وی افزود: شغل پدرش کشاورزی بود و در سال ۱۳۵۵به شهر قیدار نقل مکان کردیم و پدر حسین به شغل مغازه داری مشغول شد.

مادر این شهید ادامه داد: حسین قبل از شهادتش در سال۶۲به صورت داوطلبانه در سپاه خدابنده مشغول به خدمت شد و در همان سال در سن ۱۷سالگی ازدواج کرد.

وی افزود: حسین یک سال پس از ازدواجش در سال۶۳ در حالی که ۱۸ سال بیشتر نداشت به صورت پاسدار رسمی به جبهه اعزام شد.

مادر این شهید ادامه داد: من به وی اصرار می کردم که به جبهه نرود چون هنوز بچه بود و حتی نمی توانست اسلحه بدست گیرد ولی حسین گریه می کرد و می گفت:"باید بروم".

وی درباره ویژگی های اخلاقی و شخصیتی فرزند تازه دامادش گفت: حسین همانند صاحب اسمش مظلوم بود و بسیار اهل انجام عبادات و مستحبات بود و به طور ویژه به نماز شب و جعفر طیار اهمیت می داد و تا جائی که می توانست به محرومان کمک می کرد.

مادر این شهید اضافه کرد: حسین خیلی با حجب وحیا بود و همیشه همه اعضای خانواده را به نماز و روزه سفارش می کرد. به حلال و حرام اعتقاد داشت و نسبت به آن بسیار سخت گیر بود.

وقتی مادر این شهید  از پسرش می گوید فضا مملو از شوق و حسرت مادرانه می شد،شوق مادری که حسرت دیدار فرزند را دارد اما به راهش و به کارش ایمان دارد و با همه وجود راه او را برحق می داند.

وی افزود: حال مادرانی که فرزندانشان مفقودالاثر هستند را به خوبی درک می‌کنم، هر روز برایشان سال‌ها طول می کشد و فقط  می‌توانم بگویم سخت است و کسی نمی‌تواند آن ها را درک کند.

مادر این شهید در پایان سخنانش در حالی که بغض گلویش را می فشارد با صدای آهسته گفت: سرانجام حسینم در عملیات بدر منطقه شرق دجله مفقود الاثر شد و در سال ۷۶پیکر پاکش را به شهرستان خدابنده منتقل و به خاک سپردند.

نمونه ای از دستخط شهید کرمی و آرزوی شهادت کردنش:

یادش گرامی و راهش پر رهرو باد

انتهای پیام/