یل به کارگردانی جمشید محمودی آنارشی دراماتیکی است که در جمیع جهات از یک اُلیگارشی سخیف در مدیوم فرهنگی و هنری شبکه نمایش خانگی خبر میدهد.
منتقد سینما سریال بدنام را یک «الیگارشیِ نمایشی» میداند که به بهانهی روشنفکری، حرمتهای اجتماعی را قربانیِ سودجویی کرده است. به گفته این منتقد، آنچه در «بدنام» دیده میشود، فراتر از یک اثرِ ضعیف، «آتش زدن به پشتوانه تربیت فرهنگیِ …
جنگ ۴۰روزه ایران و آمریکا، هزینههای سنگینی بر واشنگتن تحمیل کرد؛ از مصرف گسترده موشکهای رهگیر و ۴۵.۱ میلیارد دلار هزینه جنگ تا اختلال در بازار انرژی و شکست ائتلافسازی.
یکی از واقعیتهای مهم جهان امروز این است که قدرت ملی دیگر صرفاً با مؤلفههای نظامی و اقتصادی سنجیده نمیشود؛ بلکه علم، فناوری، سرمایه انسانی و توانایی تولید دانش و تبدیل آن به فناوری، از مهمترین پایههای قدرت کشورها به …
علی رفیعی وردنجانی، پژوهشگر و منتقد سینما، در یادداشتی اختصاصی، ضمن نقد تند منطق روایی و ضعفهای فنی این مجموعه، فقدان تیم نویسندگی خلاق و استمرار در خطاهای روایی را دلیلی بر افول استانداردهای کمدیسازی مدیری میداند.
دکتر وحید آرایی «معاون علمی و پژوهشی سازمان بسیج اساتید دانشگاه ها، مراکز آموزش عالی و پژوهشی کشور» در یادداشتی به مناسبت آغاز سال تحصیلی و بازگشایی دانشگاهها و مراکز آموزش عالی به اهمیت و ضرورت حضور مردم مبعوث در …
از سنت دیرینه نقالی و تعزیه تا جادوی فریمهای نقرهای، ایرانیان همواره جهان را با روایت و تصویر زیستهاند. سینما در این سرزمین گرچه با هوس تفریح ملوکانه ناصرالدینشاه آغاز شد، اما به سرعت به رساترین صدای زمانه و سندی …
جنوب، از میناب تا سیریک، امروز رنگ دیگری دارد؛ رنگ ایستادگی در برابر ظلم. آیا سینمای ما جرئت روایت رنج و عزت مردمان این سرزمین را دارد یا تنها به تماشای گذشتنِ تاریخ از کنار آنها نشسته است؟ قلمها را …
بحران فقط ساختمانها، اقتصاد و زیرساختهای یک کشور را تحت تأثیر قرار نمیدهد؛ روحیه مردم، خانوادهها و روابط اجتماعی نیز در روزهای سخت آسیب میبیند.
شیخی نوشت: بارها و بارها این هشدار توخالی را از زبان و قلم آقای همتی شنیدهایم؛ اما هیچگاه از خود نپرسیدهایم که چرا تورم روزبهروز جهندهتر میشود؟ ریشه این سردرگمی به تفکرات پوسیدهٔ غربزدگان و سرسپردگان نئولیبرالیسم بازمیگردد. آنان که …
آرش فهیم متقد است: در فضای فعلی، «زیرزمینی بودن» از یک موقعیت تولید به یک مزیت تبلیغاتی و ابزاری برای پوشاندن ضعفهای هنری تبدیل شده است، پدیدهای که در آن کیفیت اثر، قربانی شعارهای سیاسی و بازارهای بینالمللی میشود.